-- 41 Kere Maşallah Dedirten Albümler

Bazıları raflarda yerini alır almaz baş tacı edildi. Bazılarıysa değerini yıllar içinde yavaş yavaş buldu. Öyle ya da böyle aradan geçen 41 yıl onları eskitmek ya da yıpratmak şöyle dursun bilakis her birini paha biçilmez birer ilham kaynağına dönüştürdü. Arkalarından kötü konuşmaya kimsenin dilinin varmadığı 1970 doğumlu albümlerden bazılarını hatırlatmak, 41. yaşlarına girdikleri şu günlerde kendilerine (bir kez daha) 41 kere maşallah demek (ve dedirtmek) fena olmaz gibi geldi.

Yıl 1970...
O yılın herhalde adı ilk anılması gereken albümü Mayıs ayında çıkan “Let It Be”dir. Ama ne yazık ki müzikal içeriğiyle değil de dört Beatle’ın çoktandır işaretlerini verdikleri yollarını ayırma niyetlerinin resmi belgesi olması sebebiyle. Janis Joplin ve Jimi Hendrix’in ölümleriyle beraber 1970’in müzikseverler için en kötü haberlerinden biri olur “Let It Be”nin raflarda yerini alışı.

-- U2 dünyasına giriş bu 5 albümden geçiyor

Milliyet Sanat Ağustos sayısından

34 yıllık bir kariyere nereden başlamalı, ilk önce hangi albümlere kulak kabartmalı diyenlere…

WAR (1983)
İlk iki albümleri; “Boy” ve “October”la dipten derinden sinyallerini verdikleri politik tavırlarının 80’lerdeki tepe noktası “War” olur. Şubat 1983’te yayımlanan albümde henüz siyasi liderlerle ‘kankalık’ mertebesine ulaşmamış bir Bono söz konusudur. Bu yüzden yazdığı sözlerin ve almaya çalıştığı politik tavrın samimiyetinden kimse şüphe etmez. Bir aşk şarkısı olarak yola çıkan ama evrilerek Leh Valesa’nın Dayanışma Sendikası’na kadar uzanan sözleriyle “New Year’s Day” ve hangi ‘Kanlı Pazar’dan bahsettiğini gayet iyi bildiğimiz “Sunday Bloody Sunday” albümün iki zamana meydan okuyan (aynı zamanda yazıldıkları dönemi de belgeleyebilen) şarkısı olur.
Neden? U2 külliyatının, tartışmasız, en suya sabuna dokunan şarkıları bir arada
Tek Kusuru? Keşke “Pride (In The Name Of Love)” da bu albümde olsaydı dedirtmesi
Kıymeti bilinmemiş şarkısı: “40”   

THE JOSHUA TREE (1987)

Grup, başta Daniel Lanois ve Brian Eno’lu rüya prodüksiyon takımı olmak üzere 1984 tarihli “Unforgettable Fire”ın tıkır tıkır işleyen mekanizmasını hiç bozmadan “The Joshua Tree” için tekrar çalıştırır. Amerikan rock’ının klasik şarkı yazarlarının yıllar önce koyduğu kurallara harfiyen uyarlar ama o güne kadar kendilerini akranlarından farklı kılan özelliklerinin hiçbirini kaybetmemeye de özen gösterirler. “Where The Streets Have No Name “, “I Still Haven't Found What I'm Looking For” ve “With Or Without You”… Sadece, albümün ilk 15 dakikasını kaplayan bu üç şarkı bile “The Joshua Tree”yi yere göğe sığdıramamak için yeterli. Anton Corbijn objektifinden çıkma ikonik kapak fotoğrafı da cabası.
Neden? Uçsuz bucaksız ‘sinematik’ bir deneyim.
Tek Kusuru? Ne kadar çok dinlerseniz dinleyin eskimiyor, sıkmıyor!
Kıymeti bilinmemiş şarkısı: “Mothers Of The Dissappeared”

-- Anaïs Mitchell'in folk operası 'Hadestown'

Kendi halinde yerel bir folk şarkıcısı olarak küçük çaplı bir üne sahip Anaïs Mitchell, Michael Chorney’le bir araya gelip bizim pek haberimiz olmadan bundan birkaç yıl önce Hadestown’u sahne koymuş, gayet de iyi eleştriler almış. Akabinde, bakmış böyle olmayacak, bu 'folk opera'yı biz sahnede izleme şansı olmayanlar için bir de albüm olarak kaydetmeye karar vermişler.

Yunan Mitolojisinin, iç burkan öyküsüyle akıllarda yer etmiş lirli ozanı Orfeus’unun asri zamanlara ve hatta biraz ileriye, kıyamet sonrasına, Mitchell tarafından uyarlanan hikayesini artık bir albüm sınırları dahilinde derlenip toparlanılmış haliyle dinleyebiliyoruz. Hem de Anaïs Mitchell’in kendi sesine ek olarak Ani DiFranco, Greg Brown ve Bon Iver (nam-ı diğer Justin Vernon) gibi indie ve Amerikan folk camiasının esaslı isimlerin varlığıyla.
Gücü sadeliğinde saklı, hani o bir yandan dinlenilecek bir yandan da sözleri itinayla okunacak kayıtlardan biri Anaïs Mitchell'in Hadestown albümü.

www.anaismitchell.com