..MixtapefreaK...

Yıl bitmeden dinlemekte fayda var: Nicole Atkins - "Mondo Amore"

2011-12-29T13:04:00.000+02:00

Bir iki kelimeyle herhangi bir şeyi tanımlamanın direkt kolaya kaçmak olduğunu düşünürüm genellikle. Ama Atkins'in bu yılın Şubat'ında çıkan ikinci albümü "Mondo Amore" için kaideyi bozmayan bir istisna yapmak gerektiğini düşünüyorum, çünkü albüm "çok güzel".

mondoamore.nicoleatkins.com

Yıl bitmeden dinlemekte fayda var: [ME] - "Naked" EP

2011-12-29T02:02:00.000+02:00

Kanguru diyarının kesesinden çıkardığı "hiç de fena değillermiş" dedirten gruplardan biri [Me]. Fleet Foxes'la Muse'u aynı stüdyoya kapatıp bir takım şarkılar kaydetmek zorunda bırakmışsınız, onlar da başta mırın kırın etseler de sonunda pes deyip bu dört şarkılık EP'yi hazır etmişler gibi geliyor bendenize "Naked"ı ilk dinlediğim günden beri. Lafı hiç daha fazla uzatmadan "devamını nasıl getirecekler merak ettiren bir dörtlük yazmış [Me]" cümlesini kurup şu videoyla başbaşa bırakayım sizi.

www.meband.com

Yıl bitmeden dinlemekte fayda var: MonstrO - "MonstrO"

2011-12-27T12:47:00.000+02:00

Eski Bloodsimplecılar Kyle Sanders ve Bevan Davies'in kurduğu Atlantalı MonstrO ilk albümünü Eylül'de, Black Rebel Motorcycle Club, The Hold Steady, Band Of Skulls gibi isimlerin de işlerini basan Vagrant Records'tan çıkardı.
Stoner rock, Soundgarden ve Alter Bridge kulaklarımın MonstrO'yu tanımlamak istediğimde aklımdan ilk geçirdiği şeyler oldu. Klasik rock'a da göz kırpan ama esas ekseni 90'lara oturmuş bir yol tutturmuş grup bu ilk albümde. Prodüksiyon Alice In Chains'in kendine vokalist olarak seçtiği William Duvall'a emanet edilmiş, o da gürültüsünü rock'ının heyecanını bastırmadan yapan bir düzenek kurmuş MonstrO için.

Albümden "Anchors Up" aşağıda Youtube marifetiyle hazır, "Stallone" ise şurada.

Yıl bitmeden dinlemekte fayda var: Little Comets - "In The Search Of Elusive Little Comets"

2011-12-23T01:38:00.001+02:00

Columbia Records'un kıymetini bilemediği grup, ilk albümleri "In The Search of..."u piyasaya çıkarabilmek için epey beklemek zorunda kalmış. 2011'in ilk günlerinde nihayet muradına eren ekip, zıpır zıpır (aslında kıpır kıpır da denebilir tabii) ve pek "İngiliz" bir müzik yapıyor. Robert Coles'in vokallerinin zaman zaman abartı sıfatını yakıştırabileceğimiz hallerini yadırgamadığımız sürece 11 şarkılık gayet keyifli bir dinleme seansı hazır bekliyor.

www.littlecomets.com

Yıl bitmeden dinlemekte fayda var: The Monday Mornings - "Fireweed Parade"

2011-12-23T01:20:00.001+02:00

Michael Mearns'in solo projesi olarak başlayıp, tam teşekküllü bir gruba evrilen Seattle ikametli The Monday Mornings'in ikinci albümü "Fireweed Parade". Mearns'in anlattığı hikayeler etrafında oluşturdukları, folk'u yerinde bir "indie" grubu kendileri. Yılın bir ara mutlaka dinlenmesi müspet sonuçlar verecek albümlerinden biri, aklınızda bulunsun.

themondaymornings.com

-- Ters Köşe İşbirlikleri (kısım 2)

2011-09-12T23:10:00.002+03:00

Batı tedrisatından geçmiş müzisyenlerin “aydınlanmak” için doğu ve güney çoğrafyalara inmelerinde artık şaşıracak pek bir yan yok, evet. Hatta bu tip aydınlanma hareketleri aklı başında, ufku açık müzisyenler için bir nevi yapılması elzem 5 müzikal hamleden biri (diğer hamleler arasında gruplarını dağıtmak sonra tekrar bir araya gelmek, “sir” ilan edilmek gibi şeyler var). Ama doksanlara Seattle’dan hemen sonra hükmeden brit-pop hanedanlığının iki şehzadesinden, Oasis olmayanının (yani evet Blur’un) esas adamı Damon Albarn’ın Mali’ye seyahati ve orada yerel müzisyenlerle yaptığı kayıt tam bir ters köşeydi. Daha önce Peter Gabriel ve Paul Simon gibi “ağır” abilerin gittiği yolun bir benzerinden Albarn da gitmişti. Şu anda türlü projeyle karşımıza çıkmasına hiç şaşırmadığımız ve çok yönlülüğünden şüphe etmediğimiz Albarn’ın posterleri “genç odası takımları”nın değişmez bir parçası olduğu günlerin hemen ertesinde giriştiği bu tutkulu proje popüler müzik tarihinin de en özel işlerinden biri olarak hafızalarda.

Hazır Seattle’dan bahsetmişken Eddie Vedder’ın da Jeremy’nin o gün sınıfta konuşup konuşmadığı sorusunu kendine yakın bulan Pearl Jam hayranlarını ters köşeye yatırdığı Pakistanlı kavvali ustası Nusrat Fateh Ali Khan’la düetlerini de unutmayalım. “Dead Man Walking” filmi için hazırlanan albümde Bruce Springsteen, Tom Waits gibi isimlerin şarkıları arasında iki de düeti vardı Vedder ve Ali Khan’ın. Bu yıl ukulele ile çaldığı şarkılardan oluşan bir albümle çıkıp geldiğinde eğer şaşırmıyorsak köklerini bu işbirliğinde aramakta fayda var.
Bir başka Seattle sakini de grubu Soundgarden’ın yokluğunda iki ters köşe hamle yaptı. Biri Noam Chomsky’i rock dinleyicisine okutan her dem muhalif grup Rage Against The Machine elemanlarıyla kurduğu “apolitik” Audioslave’di. Tabii hatırlatmakta fayda var; aslında Audioslave sayesinde esas kontrpiyede kalan R.A.T.M. dinleyicisiydi. Cornell’in diğer ters köşe marifetiyse liste tepelerinde gezinme arzusuna yenik düşüp, tuttuğu altın prodüktör Timbaland ile bir albüm kaydetmeye kalkmasıydı. Sonuç? Soundgarden yeniden bir araya geldi.

Kıta Aynı Kutuplar Zıt
Kanguru diyarından çıkıp gelen iki zıt kutbun bir cinai şarkıda buluşması; Kylie Minogue ve Nick Cave’in “Where The Wild Roses Grow”u, iki tarafın da takipçilerine en okkalısından bir ters köşe sürpriziydi. Güzel ve çirkin, katil ve kurban arasındaki ilişkiyi notalayan ilk şarkı “Where The Wild Roses Grow” değil belki evet, ama iki ismin de kariyerlerinden ve dinleyicilerinden bağımsız kendi başına apayrı bir şöhreti olması bakımından belki de en “olmuş” ters köşelerden biri kendisi.

Bugün müzik dünyasının bizleri en az şaşırtan işbirlikleri hip-hop ve metal camiası arasında vuku bulanlar. Ama rapper’ların MTV yayınlarını henüz ele geçirmediği yıllarda, Amerikan rock’n roll’unun toksik ikizleri Steven Tyler ve Joe Perry’nin yani Aerosmith’in rap kültürünün adidaslı esas adamlarından Run DMC sayesinde kendini içinde bulduğu işbirliği, müzik tarihinin en unutulmaz işbirliklerinden biri olarak anılabilir.
Run DMC’nin 1986’da “Walk This Way”e ettiği müdahale aynı güzergahı takip edecek pek çok müzisyene de rotasını çizmiş oldu. Güler yüzlü “metalci”ler Anthrax ile sözünü sakınmayan Public Enemy arasındakinden, Slayer ve Ice-T’ye, ve hatta tüm kariyerini bu kontrastın üzerine kuran –mesela Rock’n Coke sahnesinin bu yılki yıldızlarından Limp Bizkit gibi- gruplara…

Milliyet Sanat Ağustos sayısından, "yönetmenin kurgusu" haliyle...

-- Ters Köşe İşbirlikleri (kısım 1)

2011-09-12T13:54:00.001+03:00

Lou Reed ve Metallica’nın birlikte bir albüm kaydettiği haberinden hareketle zıt kutupları buluşturan bir dizi “ters köşe” müzikal işbirliği…

Her ne kadar 90’lı yıllarla birlikte envai çeşit müzikal konukluğa, “featuring” kavramına, dünya müziklerine ve türlerin içiçe geçişlerine alışkın hale gelmiş olsak da yine de şaşırtıcı bir haberdi Lou Reed ve Metallica’nın muhtemelen bir albüm olarak karşımıza çıkacak kayıtlar yaptığı. Birbirini görmezden, duymazdan gelen iki ayrı dinleyici profilini tarafsız bir bölgede buluşturacak kapasitedeki ve daha önce sahne üzerinde de edilmiş bu işbirliği böylesi ters köşe ortaklıklar konusunda hafızamızı yoklamamıza vesile oldu.

Bekle Dedim Şeytana

Blues tarihinin, dolaylı olarak da tüm rock’n roll tarihinin en has ilham kaynaklarından Robert Johnson’la insanlık tarihinin bir numaralı “halk düşmanı” arasında, bir dörtyol ağzında mutakabata varıldığı söylenen sözleşme en “efsanevi” ters köşelerden biri.

Johnson’ın belgesi az söylentisi bol hayatı ve “Me And The Devil”, “Cross Road Blues”, “Hellhound On my Trail” gibi şarkıları, bundan tam 100 yıl önce doğan, bildiğimiz anlamıyla blues’un mucitlerinden Johnson’ın Faust usulü kontratına dair miti güçlü kılmak için biçilmiş kaftanlar oldu. Özellikle genç yaşta hayata veda eden tüm müzikal ikonlar için de böyle bir anlaşmadan her zaman söz edildi.

Zaman gösterdi ki Robert Johnson’ın şeytanla işbirliği şan ve şöhrete açılan kapılara değil de beyaz adamla siyahın arasındaki mesafeyi kısaltmaya yaradı en çok.

Dünyalar Arası

Ünlü bir sanatçı babanın çocuğu olmak ve aynı dalda ürünler vermeye çalışmak ne kadar zorlu bir patikadan geçmeyi mecbur kılıyor gayet iyi biliyoruz. Hele Nat King Cole gibi Amerikan kültüründe özel bir yere sahip bir babanız varsa. Baba Cole’nin ölümünden çok sonra; 70’lerin ikinci yarısında ilk hit’ine kavuşan Natalie Cole, R&B ve pop kulvarında ite kaka ilerleyen sıradan müzikal kariyerine “dur!” demeye babasının şarkılarının söylediği bir albümle karar verir. 1991 tarihli “Unforgettable… With Love”, o yılların kısıtlı kayıt teknolojisinin karınca kararınca imkanlarıyla bir şarkı için bile olsa 15 yaşındayken kaybettiği babasıyla şarkı söyleme anını yakalatır Natalie Cole’ye. Hem manevi açıdan özel (uzun uzadıya açıklamaya gerek yok sanırız işin bu tarafını), hem de Cole’nin kariyerinin kalanını vokal caz standartları üzerine kurmasını sağlayacak kadar maddi bir andır.

Operadaki Hippiler

Klasik müzik ve rock’ın kesiştiği albümler ve konserler artık herhangi bir müzik dinleycisinin hayatının ayrılmaz parçaları. Ama tabii ki durum her zaman böyle değildi, daha henüz rock’ın, elektrikli gitarların, gürül gürül davul ve basların rüştünü ispatlamakla meşgul olduğu yıllarda tam anlamıyla ters bir köşeydi Deep Purple’nin Malcolm Arnold yönetimindeki Kraliyet Flarmoni Orkestrası ile 1969 Eylül’ünde kaydettiği “Concerto For Group And Orchestra”. Sonrasında klasik müzik sanatçılarının rock dünyasına, rock yıldızlarının da klasik müzik dünyasına zuhur ettiği koca bir külliyat.

Milliyet Sanat Ağustos sayısından, "yönetmenin kurgusu" haliyle...

The Stooges – “Fun House”

2011-06-07T22:24:00.001+03:00

1970 doğumlu, 41 kere maşallah dedirten albümlerden bir diğeri de The Stooges'in ikinci uzunçaları "Fun House"...

Piyasaya çıktığı günlerde kadri kıymeti yeterince bilinememiş, zamanının epeyce ilerisinde bir albüm daha.
41. yaşına basmış olmasına rağmen diğer iki The Stooges plağıyla birlikte hala tehlikeli, hala sapına kadar punk.
Neyse ki artık kimse değerinden şüphe etmeyi göze alamıyor.

Crosby, Stills, Nash & Young – “Déja Vu”

2011-05-09T15:25:00.000+03:00

Nasıl bir albüm yaparlarsa yapsınlar çok satacağı garanti dört şarkı yazarı; David Crosby, Stephen Stills, Graham Nash ve Neil Young, bir yıl öncenin “Woodstock” ruhunu zerre kaybetmeden, bozmadan son dinlenme tarihi hiç ama hiç geçmeyecekmiş gibi duran bir folk-rock başyapıtına imza atar 1970'de.

Nick Drake – “Bryter Layter”

2011-05-07T23:50:00.000+03:00

1970 doğumlu, 41 kere maşallah dedirten albümlerden bir diğeri...

Nick Drake – “Bryter Layter”

Drake şarkılarının Richard Thompson ve John Cale gibi isimler eşliğinde, farklı müzik türlerine göz kırparken de dingin ve yürek teli titretir hallerinden bir şey kaybetmeyeceğinin ispatı “Bryter Layter” uzunçaları. Albüm, kendi şarkılarını yazma heveslisi eli gitar tutan insanlara tam 40 yıldır ilham veriyor.

Derek And The Dominos – “Layla And Other Assorted Love Songs”

2011-05-03T11:09:00.001+03:00

Aynı yıl içerisinde hem ilk solo albümünü kaydeden hem de Delaney & Bonnie ikilisiyle turneye çıkan Eric Clapton, takvimler 1970’in sonunu göstermeden hemen önce, Cream'in ardından yine bir “süpergrup” ile kariyerinin belki de en özel albümünü tamamlar. Başta “Layla” (ve diğer “aşk şarkıları”) olmak üzere pek çok Clapton standardını barındıran bu tek Derek And The Dominos plağı hala ilk günkü kadar taze.

Black Sabbath – “Black Sabbath”

2011-05-01T02:32:00.000+03:00

1970 doğumlu 41 kere maşallah dedirten albümlerden ikincisi Black Sabbath'ın ilk albümü "Black Sabbath"...

1970’e iki albüm birden sığdıran Osbourne/Iommi/Butler/Ward dörtlüsü hayatlarının geri kalanında heavy metal’in yaratıcıları olarak anılmayı tam 41 yıl önce garantiler. Ama o günlerde henüz bu titrin farkında olmayan Lester Bangs gibi dediği dinlenir, sözü kanun sayılır müzik yazarları albümü yerden yere vurmaktan çekinmez. Etkilerini sadece tek bir müzik türüyle sınırlamanın ciddi bir haksızlık olacağı ilk Sabbath plağı, biri hariç tamamı tek günlük bir stüdyo seansında canlı çalınarak kaydedilmiş şarkılarının tedirgin edici kapkara atmosferiyle dönemin rengarenk İngiltere’sinde aslında işlerin pek de iyi gitmediğinin de kusursuz bir kanıtıdır, yıllara meydan okur, güzel yaşlanır.

Miles Davis – “Bitches Brew”

2011-04-28T15:10:00.000+03:00

1970 doğumlu 41 kere maşallah dedirten albümlerden ilki Miles Davis'in "Bitches Brew"ü...

Kapağında Miles Davis ismini taşıyan her türlü kaydın yıllara meydan okuyabilme kapasitesinin ne kadar yüksek olduğu aşikar. Ama çift plaklık “Bitches Brew” gibi bazı Davis albümlerinin yeri bambaşka. Ayrı ayrı seanslarda kaydedilen bölümlerin, o günün sınırlı stüdyo imkanlarıyla bir araya getirilip uzun, tek bir session’dan farksız hale sokulduğu mahir prodüksiyonu ve Davis’in yaratıcılıklarını körüklemek için elinden geleni yaptığı müzisyen dostlarının (Wayne Shorter, Billy Cobham, John McLaughlin, Chick Corea, Larry Young…) katkısıyla “Bitches Brew” yaşını hiç ama hiç göstermiyor!

-- 41 Kere Maşallah Dedirten Albümler

2011-04-27T22:28:00.001+03:00

Bazıları raflarda yerini alır almaz baş tacı edildi. Bazılarıysa değerini yıllar içinde yavaş yavaş buldu. Öyle ya da böyle aradan geçen 41 yıl onları eskitmek ya da yıpratmak şöyle dursun bilakis her birini paha biçilmez birer ilham kaynağına dönüştürdü. Arkalarından kötü konuşmaya kimsenin dilinin varmadığı 1970 doğumlu albümlerden bazılarını hatırlatmak, 41. yaşlarına girdikleri şu günlerde kendilerine (bir kez daha) 41 kere maşallah demek (ve dedirtmek) fena olmaz gibi geldi.

Yıl 1970...
O yılın herhalde adı ilk anılması gereken albümü Mayıs ayında çıkan “Let It Be”dir. Ama ne yazık ki müzikal içeriğiyle değil de dört Beatle’ın çoktandır işaretlerini verdikleri yollarını ayırma niyetlerinin resmi belgesi olması sebebiyle. Janis Joplin ve Jimi Hendrix’in ölümleriyle beraber 1970’in müzikseverler için en kötü haberlerinden biri olur “Let It Be”nin raflarda yerini alışı.

Yılın bir başka veda albümü de Simon & Garfunkel’dan gelir. ’64 yılında bir Çarşamba gecesi saat 3 sularında birlikte çıktıkları yolculuk “Bridge Over Troubled Water” ile tamamlanır.

David Gilmour’u Syd Barrett’a tercih etmek zorunda kalan Pink Floyd, “Atom Heart Mother”la ilk bir numaralarına kavuşur Britanya’da. Barrett da sırra kadem basmasına beş kala iki LP sığdırır 1970’e.
Woodstock iyimserliğini ağır yaralayıp hastanelik eden Altamont olaylarının etkisinden kurtulmakla meşguldur Rolling Stones. Bir yandan da Decca’yla kontratlarını sonlandıracak konser albümleri “Get Yer Ya-Yas Out!”u hazır ederler.
Genesis ve Yes gibi progresif rock devleri henüz ısınma turlarında, The Who yakında çıkmasını planladıkları “Who’s Next”in hazırlıklarındadır. 40 yıl sonra dizi müziklerinin büyük hit’i haline gelecek “Baba O’Riley”i yazacaklarından habersizdirler henüz. Led Zeppelin üç numaralı albümleriyle akustiğin gücünü sınamakta, “Stairway To Heaven” geliyorum demektedir.

Progresif rockçılar Gentle Giant, ELP, Uriah Heep ve Hawkwind ilk albümlerini plakçı vitrinlerinde görme şerefine erişir. Santana ve King Crimson bir önceki albümlerinin başarısının rastlantı olmadığını ispatlamakla meşguldür ikinci albümleri “Abraxas” ve “In the Wake of Poseidon”la.

Joni Mitchell, “Ladies Of The Canyon” albümünden “Big Yellow Taxi” ile hem DDT’ye savaş açmış, hem de en bilindik şarkısına da kavuşmuştur. Şair-müzisyen Gil Scott-Heron “devrim televizyondan yayınlanmayacak” tespitini dile getirmektedir ilk plağı “Small Talk at 125th and Lenox”ta. Paul Rodgers, hayatının geri kalanında üzerine yapışacak en büyük hit’i “All Right Now”ı kayda alır grubu Free ile. The Supremes’e artık fazla geldiğine inanan Diana Ross kendi adını taşıyan ilk solosuyla yeni bir maceraya yelken açmak üzeredir.

-- Jenny Lewis - Acid Tongue [Warner Bros, 2008]

2011-04-25T13:44:00.001+03:00

Folk, country, eş-dost ve melekler şehri

Rilo Kiley’nin alımlı solisti (ve anladığımız kadarıyla en arkadaş canlısı) Jenny Lewis grubunun geleceğini bir belirsizliğe emanet edecek kadar güçlü bir solo albümle yıl sonunda karşımıza çıkacak "en iyiler" değerlendirmelerinde en çok adı geçecek isimlerden biri olmayı şimdiden garantilemiş.
Lewis’in Johnathan Rice ile olan gönül ilişkisini üretken bir müzikal aktiviteye de dönüştürmeyi başardığı "Acid Tongue", hem bir kırmızı halı seremonisine tanık oluyormuşsunuz izlenimi veren konuk listesi hem de bir şarkı yazarının hızlı yükselişini belgelemesi açısından ışıl ışıl bir albüm.

Tabii bu ışıltı sadece mutlu mesut bir indie rock albümü ile karşı karşıya olduğumuz izlenimi vermesin. Lewis tehditkar olmayı da içinizi ısıtmayı da rahatlıkla başarabiliyor albümün 47 dakikalık süresi dahilinde. “Pretty Bird”, “Acid Tongue” ve “Sing A Song For Them” gibi tatlı tatlı derdini anlatan şarkıların yanına “The Next Messiah” gibi yaklaşık 9 dakikalık yüksek gerilimli bir blues epiğini hiç sırıtmadan yerleştirebiliyor. Ya da “Bad Man’s World” gibi Geoff Barrow’un altyapı desteği olsa yeni bir Portishead klasiği olabilecek şarkıyı. Ve hatta “Jack Killed Mom” gibi otobiyografik göndermelerle tıka basa yüklü cinai rock gospelini de...
Elvis Costello destekli, “erkek arkadaş” Johnathan Rice’ın elinden çıkma country güzellemesi “Carpetbaggers”i de unutmadan ekleyelim.
Albüm boyu sıkça kulağınıza çarpacak Chris Robinson’ın (The Black Crowes) ve She & Him’in (haliyle) She’si, Almost Famous’ın evden kaçan hostes ablası Zooey Deschanel’in geri vokalleri de dikkatli kulakların yüzünü güldürecek cinsten.

not düşmeden etmeyeyim;

daha önce Rolling Stone Türkiye'de yayımlanmıştır.

-- The Pretenders - Break Up The Concrete [Shangri-La Music, 2008]

2011-04-24T14:08:00.000+03:00

Debbie Harry’nin şuh seksapelliğiyle, Patti Smith’in şairane şarkı yazarlığının tam ortasında bir yerlerde Chrissie Hynde. Hem afilli bir arzulanan kadın imajı hem de yetenekli bir müzisyen kimliği The Pretenders’ın kariyerinin baş köşesindeydi hep. İngiliz olup da CBGB’s sahnesinin tozuna bulanılıp da yazılmış gibi duran şarkıları ve tepeden tırnağa (uyuşturucusundan, kalp mevzularına- The Kinks Ray Davies’ten Simple Minds'ın Jim Kerr’ine kimler yok ki o mevzulara konu olan) rock'n roll tavırlarıyla seksenlerin ilk yarısının en hatırlanılası isimlerinden biriydiler.

Yıllar içinde bir grup olmaktansa tek kişilik bir gösteriye dönüşme durumunu sıkça yaşasalar da, orijinal kadrodan yadigar davulcu Martin Chambers’ın da vesilesiyle, Break Up The Concrete’de tam anlamıyla bir grup gibi tınlıyorlar (besteler tabii yine Hynde’in kontrolünde). Hem de Loose Screws sonrası geçen altı yılı ne kadar iyi değerlendirdiklerini, dumanlı ve alkol kokan bir prova odasında size kanlı canlı çalarak ispat ediyorlar hissi veren bir prodüksiyonla.
“Don’t Lose Faith In Me” ile güçlü balladlar konusunda hala ne kadar iyi olduklarını gösterirken, “Don’t Cut Your Hair” gibi bir asiliğin peşine “Love’s A Mystery” şekerliğinde bir radyo hiti adayını takarak country’den rockabilly’ye ve hatta Dylan’a uzanan referanslar vermeyi de ihmal etmiyorlar.

not düşmeden etmeyeyim;

daha önce Rolling Stone Türkiye'de yayımlanmıştır.

-- Ercüneyt Özdemir - E8 [A1 Müzik, 2008]

2011-04-24T13:59:00.000+03:00

Bir dönem, Metropolis Ankara’nın nevi şahsına münhasır gruplarındandı. Özellikle sahnede standart bar sahnesi coverlarının yanına hem kendi bestelerini, hem “Hatasız Kul Olmaz”ın müthiş bir versiyonunu hem de Heroes Del Silencio ve Kula Shaker gibi ülkemizde pek “tercih edilmeyen” isimlerden şarkıları eklemeleriyle. Uzun süre piyasaya çıkmasını bekledikleri ilk albümleri Makine arzı endam ettiğinde ne yazık ki grupta çatlaklar baş göstermişti bile.

Burada hikayemizi ileri saralım ve günümüze gelelim. Makine’den bu yana sesi sedası kayıtlı materyal anlamında çıkmayan Ercüneyt Özdemir, gruptan ayrıldıktan sonraki ilk solo albümünü nihayet yayınladı. 10 yeni beste ve bir de Metropolis yadigarı “Gel Gör Beni”nin elektronik versiyonunu ihtiva ediyor E8. Gayet kalburüstü şarkı sözleri, besteler ve düzenlemeler hemen kulağa çarpıyor. Belli ki ayrıntılara epeyce kafa yorulmuş. Özellikle de bas gitar partisyonları dikkatli dinleyicinin ilgisini hemen çekecek kıvamda. Ama sanki aynı ilgi alaka gitarlar için gösterilmemiş. Eski grubu Metropolis’in gitar tabanlı müziği yerine, melodilerin daha öne çıktığı bir güzergaha yönelmiş Ercüneyt Özdemir.

“Duvar” gibi güçlü, akılda kalıcı bir modern rock şarkısıyla açılışı yapan E8 hemen akabinde bir anda fazlasıyla Duman-vari bir şarkıyla tamamen farklı bir rotaya dümen kırıyor…ters köşeye yatırıyor. “40 Kere” ile tekrar elektronika destekli, modern ve “buralı” şarkı formuna geri dönülüyor, albümün sonuna kadar da bir daha “dumanlı” mecralara aynı ölçüde yoğun uğranmıyor. Özdemir’in kendine özgü hem “oralı” hem de “buralı” vokal stili güzel bir denge tutturuyor. Bu dengeyi şarkı sözlerindeki kelime seçimleriyle de iyice destekliyor. Yine de albümün prodüksiyon anlamında sanki biraz fazla günün koşullarına uygunlaştırılmaya çalışılmış gibi tınlaması ister istemez şarkıların daha ham hallerini merak ettiriyor. Aslında “Son şarkın ne marka?” gibi sözleri zikreden bir şarkı yazarının albümünü dinliyor olmasak belki de bu durum gözümüze, kulağımıza çarpmayacak bile. Artık “…derdim kendi dilimden/ sensin bana ilaç…” gibi cümleler kurmayı tercih ediyor Ercüneyt Özdemir. Bu da keşke “Hatasız Kul Olmaz”ı E8’de dinleyebilseydik fikrini akla getirmiyor değil. Neyse ki “Gel Gör Beni” gibi çok güçlü bir şarkıyı tekrar duymak gayet mutlu edici albümün sonunda. Her ne kadar bu yeni haliyle eskisi kadar yürek teli titretemiyor olsa da. Şu sıralar tam da ihtiyaç duyduğunuz rock albümü olabilir E8. Ne yaptığını gayet iyi bilen bir besteciden eli yüzü düzgün dört başı mamur modern rock şarkıları.

not düşmeden etmeyeyim;

daha önce Rolling Stone Türkiye'de yayımlanmıştır.

-- Başrolde rock var!

2011-03-20T03:38:00.002+02:00

Neredeyse bir yıldır, ha çıktı ha çıkıyor haberlerini alıyorduk "oyuncu" Timuçin Esen'in "rock albümü"nün. Haliyle epey merak ediyorduk nasıl bir albüm olacağını. Merakımızı giderme şansımız nihayet geçtiğimiz ayın ortalarında internet alemine teşrif eden bir video; "Yola Devam" ve ay sonunda müzikli raflarda yerine alan bir CD; "Mayhoş" ile oldu.

Onunkisi İstanbul'a, geçtiğimiz sene aramızdan ayrılan Moğollar'ın davulcusu Engin Yörükoğlu'nun mekanı Jazz Stop'ın sahnesine ulaşmasıyla ilk molasını veren, durakları arasında Adana, Niğde, Elazığ ve Ankara olan bir yoluculuk. Mola dediğimize bakmayın tabii siz, mola rehavetinden gayet uzak bir dönemden bahsediyoruz. 90'ların o henüz albümlenme çılgınlığına geçiş yapmamış rock camiamızın çok daha alçak gönüllü ortamından. Böylesi bir ortamın içinde kendine kolaylıkla yer buluyor Esen. Müzik yazarı ve bir dönem Esen'le aynı grupta da çalan Mehmet Tez "Timuçin Esen kıyafetleri ve aksesuarlarıyla sahneye çıktığında Bon Jovi konserine gitmiş gibi olurdunuz. Hem şarkı söylüyor hem de şovunu yapıyordu." diyor o yılları anımsarken.

Jazz Stop'tan sonraki durak Los Angeles oluyor. Arada bir de İtalyan topraklarına uğranıyor. Meleklerin cirit attığı söylenen, nabzı 35mm atan şehire gidişteki maksat tabii ki sinema okumak. Yıllar sonra yurda geri dönüşteyse akranı "rocker" tayfanın teker teker albümlendiğini,Türkçe rock piyasasının artık iyiden iyiye oluştuğunu görüyor Esen. Ama önce oyunculuk var yapılacaklar listesinde.
Bundan sonra olan biteni daha yakından biliyoruz. "Hırsız-Polis" gibi televizyon dizileri, "Gönül Yarası" gibi filmler ve tiyatro sahnesinde ilgiye mazhar olmakta hiç zorlanmayan oyunlar. Popüler kültürümüzün önemli isimlerinden biri haline geliyor. Hemen akabinde de magazin basınının boy hedeflerinden biri haline.

Başta da söylediğimiz gibi epey zamandır kendisiyle ilgili aldığımız haberler ekseriyetle albüm hazırlığında olduğuna dairdi. Merak ediyor, oyunculuğuyla tanınanların "müzikli" işlere kalkıştıklarında nasıl önyargılarla karşılaştıklarına sıkça tanık olduğumuzdan mıdır nedir, içten içe Timuçin Esen'in bu klişelerin altında ezilmeyecek şarkılarla çıkmasını umuyorduk. Umduğumuz gibi de olmuş.

14 + 1 düzeneğinde, söz-müzik hanesinde bolca Timuçin Esen ismini gördüğümüz şarkılar ihtiva ediyor Mayhoş. Hepsi de lafını fazla dolandırıp alengirli mecralara sürüklemeden direkt söyleme derdinde şarkılar bunlar.
"Tüm yalanlar kendime" diyen "Kalbin atsın varsın, ama gürültü yapmasın" tavsiyesinde bulunan, aklı kaçkın, sabrı taşkın, dönüşe dönüşe, baka baka, tada tada yazılmış, Erdem Helvacıoğlu gözetiminde kaydedilmiş 15 şarkı. Birkaç istisna dışında 90'ların Türkçe rock'ının o kendine özgü naifliğini hissettiren, acemilikten uzak, işin ehli ellerden çıkma, değerini (ve tadını) en çok "Oyuncu Timuçin Esen'in bir rock albümü yaptı" haberlerinin yaratacağı toz bulutu kalktığında bulacak "mayhoş hayat"ımıza dair 15 şarkı.

-- Ben! Ben! Ben!

2011-03-12T05:22:00.000+02:00

1999'da Korkma diyerek start verdiği solo kariyerine geçtiğimiz ay Pasaj Müzik'ten piyasaya çıkan Ben ile devam ediyor Ogün Sanlısoy.

Açılışı, albüme adını, sayfamıza da başlığını veren "Ben" ile yapıyor Ogün. Şarkının daha ilk notalarından itibaren yıllardır sitemlerine maruz kaldığı Pentagram severlerin kulaklarına bir tutam "metal" çaldığına tanıklık ediyoruz. Bir yandan da dünyanın sadece kendi etrafında dönmek için var olduğunu sananlara edilmiş okkalı laflarını işitiyoruz Ogün'ün. Albümün kalanında da, "Çek" ve "Küçük Mafya" gibi şarkılarla mesela, bu "sertlik" devam ediyor. Bir derdi olan ve bunu açıkça dile getiren şarkılar bunlar. "İstanbul Sular Altında" ile beraber Ben'in sosyal sorumluluk duyan anları da en çok bu şarkılarda öne çıkıyor. Belki astığım astık kestiğim kestik bir muhaliflik değil onunkisi ama yine de şu sıralar pek öyle etrafında olan bitenden haberdar rock şarkıları duyamıyor olmamızdan mıdır nedir, gayet iyi geliyor böylesi şarkı sözleri.

Ama tabii ki albüm sadece sosyal mevzularda dertli şarkılardan oluşmuyor. Arabesk patentli yaylılardan nasibini bolca alan "Bu Ne Biçim Aşk" gibi "gönül" şarkıları ve "Son Kez" gibi güçlü rock balladları da hazır ve nazır bulunuyor Sanlısoy'un dördüncü stüdyo marifetinde. Albümde yer almasa eksikliğini pek de hissetmeyeceğimiz ama konserlerde kesinlikle coşkuyu verecek bir düzenlemeyle karşımıza çıkan Erkin Koray cover'ı "Anma Arkadaş", albümü tanıtma görevini 90'ların alternatif rock tanımına harfiyen uyarak üstlenen "Avunmak zor" ve sıkı Ogün Sanlısoy dinleyicilerinin gayet iyi bildiği, daha önce dinleme şansına eriştiğimiz "Büyüdük Aniden" ve "Yukarıya Bak" da Ben'i anlatırken bahsetmeden geçilmeyecek diğer şarkılardan.

Albümün, özellikle "gürültülü" şarkılarda canlı performansa yakın tatlar veren Volkan Başaran imzalı prodüksiyonu, rock ve metal camiasının kalite kalesi Finnvox stüdyolarının filtresinden geçerek ulaşıyor kulaklarımıza. Fotoğraflar da yine Mehmet Turgut'un objetifine emanet edilmiş.

Bir "uzun lafın kısası" toparlamasıyla noktayı şu cümleyle koyalım, bitirelim; karşımızda, kapağında Ogün Sanlısoy ismini gördüğünde ne gibi şarkılarla, nasıl bir sound'la karşılaşacağını artık gayet iyi bilen Türkçe rock dinleyicisini pek şaşırtmayacak ama kesinlikle hayal kırıklığına da uğratmayacak bir albüm var.

touch istanbul mart sayısından

-- E-L-İ-F Ç-A-Ğ-L-A-R

2011-03-10T03:05:00.001+02:00

Son yıllarda şehrin içinden caz geçen seslerine kulak vermiş, "jazzy" ortamlarında bulunmuşsanız muhtemelen Elif Çağlar'ın adına denk gelmiş, klasik caz'dan soul'a pek çok şarkıya getirdiği yoruma tanıklık etmişsinizdir. Belki de "Kimsin Sen?" bölümünde bugüne kadar yer verdiğimiz müzisyenler arasında bu soruyu en son sormamız gerekenlerden biri Çağlar. Öyle bir müzikal CV'ye sahip ki kendisi, bugüne kadar yaptıkları bundan sonra yapacaklarının teminatıdır sözününün canlı bir ispatı gibi. Artık bir de "Nihayet kendi hikayemi anlatmanın zamanı geldi" diyerek start verdiği, temelini cazla attığı, üzerine soul'dan funk'a oradan da modern r&b'ye uzanan katlar çıktığı şarkılardan oluşan "renkli" ilk albümü M-U-S-I-C vesilesiyle duyacaksınız adını.

Elif Çağlar'ın kişisel blog'u: http://elifmusic.blogspot.com

Elif Çağlar - Jamaica ( feat. Bilal Karaman )

-- O Bir Bas Gitarist!

2011-03-06T03:19:00.002+02:00

Pozitif Müzik'in caz serisi Alp Ersönmez'in ilk albümü "Yazısız" ile devam ediyor.

Şimdiye kadar Kangroove başta olmak üzere Wax Poetic'ten Quartet Muartet'e pek çok projede bas gitarını dinlediğimiz, aynı zamandaTarkan ve Nil Karaibrahimgil gibi popüler isimlerle de çalışan Ersönmez, bu ayki Hot In İstanbul'un ilk albümünü "nihayet" çıkartan müzisyen konuklarından bir diğeri.
Karikatür dünyasından ödünç aldığı Yazısız tabirini solo albümüne isim olarak seçen Ersönmez'i caz dünyamızın olmazsa olmazı "konuğu bol albüm" düsturuna uygun olarak müzisyen dostları da yalnız bırakmamış. Erik Truffaz, Erkan Oğur, Akın Eldes, Sibel Köse, İmer Demirer gibi isimler, müziğe davul çalarak başlayan, mecburen mecburiyetten bas gitara geçen Ersönmez'in "yazısız" komposizyonlarına dahil olmayı ihmal etmemişler.
CD raflarının en güzide köşesini Kamil Erdem ve Gürol Ağırbaş albümleriyle Double Moon etiketli CD'lere ayırmış dinleyicilere (nacizane) tavsiyemiz şimdiden Yazısız için özel bir yer açmaları.

touch istanbul mart sayısından

-- Konuk Listesi

2011-02-15T02:07:00.001+02:00

Pek alışık değilliz R.E.M. albümlerinde gözümüze (ve kulağımıza) çarpacak kalabalık bir konuk listesine. Hazır gıcır albüm "Collapse Into Now" bu alışkanlığımızı Eddie Vedder'dan Patti Smith'e konuklarıyla fena halde bozuyorken, küçük bir listeyle hatırlayalım bugüne kadar kimler gelmiş kimler geçmiş R.E.M. şarkılarından...

- Patti Smith Yeni albümün kapanış şarkısı Blue, ilk Patti Smith - R.E.M. ortaklığı değil. Daha önce de 1996 tarihli 'New Adventures in Hi-Fi'daki 'E-Bow The Letter'da Patti Smith'in sesini Michael Stipe'a eşlik ederken dinleme şansına erişmiştik.

- Q-Tip 2004 çıkışlı 'Around The Sun'daki 'The Outsiders'ın featuring hanesinde A Tribe Called Quest'in Grammy'li rapper'ının adı yazılıydı.

- KRS-One Q-Tip'ten yıllar önce 'Out Of Time' albümlerindeki 'Radio Song'ta bir başka kalburüstü rapper KRS-One eşlik etmişti gruba.

- Thurston Moore Sonic Youth'un esas adamı Moore grubun en gürültülü gitarlara sahip albümü Monster'daki 'Crush With Eyeliner'da hem gitarı hem de sesiyle hazır ve nazır bulunmuştu.

- Kate Pierson 'Shiny Happy People' başta olmak üzere 'Out Of Time'daki üç şarkıda The B52s'un güzellerinden Bayan Pierson R.E.M.'e sesiyle eşlik ediyordu.

-- Arım Balım R.E.M'im

2011-02-15T01:43:00.001+02:00

Touch İstanbul Şubat sayısından

2 yıllık bir aradan sonra Mart ayının ilk günlerinde çıkacak "Collapse Into Now" isimli yeni R.E.M. albümü sayesinde 2011 model gıcır gıcır R.E.M. şarkılarına nihayet kavuşuyoruz. Biz hazırız, peki ya siz?

Yepyeni R.E.M. albümü "Collapse Into Now" için her şey hazır görünüyor... Berlin, Nashville ve New Orleans gibi adları her daim müzikle anılan üç şehirde farklı farklı zamanlarda yapılan stüdyo kayıtları tamamlanmış, Anton Corbijn'in karşısına geçilmiş ve en siyah-beyazından afili pozlar verilmiş, hatta ilk single "Mine Smell Like Honey" çoktan mp3 satış sitelerine ve radyolara dağıtılmış. Geriye... Geriye pek de bir şey kalmamış durumda sizin de fark ettiğiniz üzere. Madem elden beklemekten başka bir şey gelmiyor, istedik ki şöyle bir gözden geçirelim albüme dair bugüne kadar neler öğrendik neler duyduk.

"En az bugüne kadar yaptığımız diğer albümler kadar iyi"
U2 gitaristi Edge'in tavsiyesiyle beraber çalışmaya başladıkları prodüktör Jacknife Lee -ki kendisi Snow Patrol albümlerini de kayda alan isim- ile olan işbirlikleri 2008'de raflarda yerini alan "Accelerate"de gayet iyi sonuç vermiş, grup o 80'li yıllardaki, "evlerinin garajında prova yapan indie grup" havasını tekrar yakalamıştı hatırlarsanız. Tıkır tıkır işleyen düzeneği hiç bozmadan yine Jacknife Lee ile kaydedilen 12 şarkı yer alıyor gıcır R.E.M. albümü "Collapse Into Now'da. "En az bugüne kadar yaptığımız diğer albümler kadar iyi" diyor Athensli üçlünün en canayakın görünümlüsü, bas gitarist Mike Mills. "Accelerate gibi enerjik ama bir yandan da tıpkı Automatic For The People'daki gibi birbirinden farklı öğeleri bir arada bulunduran şarkılardan oluşuyor"
Berlin'de, David Bowie'nin "Heroes"u, U2'nun "Achtung Baby"i kaydettiği havası suyu ilham kaynağı, meşhur Hansa stüdyolarında zaman geçirmek anlaşılan R.E.M.'e fazlasıyla yaramış. "Bugüne kadar hiç 12'si birden bu kadar iyi olan şarkıdan oluşan bir albüm yapmamıştık" diyecek kadar iddialı Peter Buck "Collapse into Now" için. "20 yıldır hiçbir albümümüz bizi bu kadar heyecanlandırmamıştı."

Eddie Vedder'dan Patti Smith'e...
Albümün bir başka özelliği de, pek alışık olmadığımız kalabalıktaki konuk listesi. Bu sene 20. yılını kutlamakta olan Pearl Jam'den Eddie Vedder, son kitabı "Çoluk Çocuk"la şu sıralar şehirdeki tüm kitabevlerinde kendisine denk geldiğimiz Patti Smith, Berlin'in müzik camiasının önemli isimlerinden Joel Gibb (The Hidden Cameras) ve Kanadalı electroclash kraliçesi Peaches gibi isimler Michael Stipe ve kadim yol arkadaşlarının 2011 model şarkılarına eşlik etmek için hazır bulunmuş albüm kayıtlarında.

Yukarıda gördüğünüz arılı ballı başlığımıza da "ilham" veren ilk single "Mine Smell Like Honey" grubu uzun yıllardır takip edenlere küçük bir hediye gibi, sanki henüz "Losing My Religion" ile stadyum-dolduranlar klasmanına terfi etmedikleri "bağımsız" günlerden yadigar. Albüm öncesi internet'e salıverdikleri diğer üç yeni şarkı "It Happened Today", "Discoverer" ve "Oh My Heart"ın da hiç aşağı kalır yanı yok iki yıl önceki "Accelerate"le ne kadar özlediğimizi hatırlattıkları o "bağımsız" R.E.M. ruhunu hissettirme konusunda. Tabii her zamanki gibi Michael Stipe'ın "bir pop şarkısına 'akıl' nasıl enjekte edilir?" sorusuna verdiği yanıtlarla dolu şarkı sözleri de tam takım yerli yerinde.
Gördüğünüz gibi bizler pek heyecanlandık yeni R.E.M. albümü "Collapse Into Now" için, eğer siz de bu heyecanımıza ortak olup 7 Mart'a kadar sabırsızlanmak isterseniz, bir an evvel grubun resmi internet sitesine (www.remhq.com) bir uğrayıp taze R.E.M. güzelliklerine kulak kabartmakla işe başlayabilirsiniz.

-- Nerede kalmıştık?

2011-01-18T09:58:00.001+02:00

İlk olarak karşımıza öyle pek de sık rastlamadığımız cinsten bir ürünle çıkmıştı 123 (okunuşu: bir, iki, üç). 230 sayfalık bir illüstrasyon kitabı ile satışa sunulan ilk albümleri "aksel"in özene bezene hazırlandığı her halinden belliydi.Tepeden tırnağa "ben tam arşivliğim!" diyordu kapağı aralayıp içindeki dünyaya bir göz atmaya niyetli, anlatılan öyküye kendini kaptırmaya gönüllü müzikseverlere. Müzik dinleme alışkanlıklarının baştan aşağı değiştiği şu günlerde, o sürekli duyduğumuz "cd mi kaldı canım"lara inat gayet riskli bir işe kalkışmışlardı. Ama karşılığını aldı 123'ün şarkıları, meraklılarını kısa sürede buldu "aksel".

Grup, "aksel" sonrası arayı hiç soğutmadı. Önce geçen Mayıs dinleme şansına eriştiğimiz ara sıcak kıvamındaki EP'leri "Stereo Love" geldi. Bir güzel onu da CD ve mp3 çalma yeteneğine sahip alet ve edevatlarımıza konuk ettik.
Şimdi de 2010 senesi kepenklerini indirmeden hemen önce yayınladıkları "arve" ile öykülerine kaldıkları yerden devam ediyorlar. Yine "aksel"de olduğu gibi kitap + cd formatında ve yine kendi plak şirketleri Aisha Records aracılığıyla dinleyicisiyle buluşmaya hazırlanan albüm, İstanbul - Stockholm - New York güzergahını izleyen bir kayıt sürecinin ürünü 14 şarkıdan oluşuyor.

Gruba, kurguladıkları o kendilerine özgü dünyalarında sıklıkla karşılaştığımız "küçük harfli" kelimelerden yola çıkarak bir liste hazırladık. Bir nevi 123'ün dünyasına giriş anahtarı, bir "123 sözlük". Onlar da kırmadılar bizi, listemizdeki kelimelerin 123 dünyasındaki anlamlarını teker teker anlattılar.

aksel
"Sapsarı kapaklı ilk albümümüz. Baykuşu bulup ta kuzeye yolculuğa çıkan
sessiz ve sakin çocuk. Kara kışa hayran olan, çok düşünen atkılı bir
çocuk."

arve
"Ormanın efendisi. Kara kitabın sahibi. Eskitilmiş kapaklı üçüncü
albümümüzün adı. Baykuşun katili. Aksel ve baykuşun buluşmasına neden
olan, Aksel'i tanımayı bekleyen, ağaç evinde yaşayan, toprağı çok
seven bir adam."

stereo love
"Hepsi 123 metronomdaki parçalardan oluşan, kayıtlarını belki beş sene
önce yaptığımız elektronik albüm. Dilara'nın gruba eklenişinin
sinyalcisi, iki kulağın tek kulaktan iyi olduğunun habercisi albümdür."

polaroid
"Tektir. Aksel de Arve de polaroid çekmeyi çok severler. Aksel'in her
gün bir polaroid göndererek oluşturduğu bir fotoğraf blog'u da vardır,
ilgilenenler için: akselspolaroids.blogspot.com"

öykü
"Her şeyi bir arada tutmak için yarattığımız şey. Sonuna karar
vermediğimiz, açık bıraktığımız, biz nasıl istersek öyle değişmeye
hakkı olan şey. Etrafında gezinirken içini daha da çok merak ettiren
şey."

aisha records
"Şimdilik sadece 123 albümleri yayınlayan, grubun kendi plak şirketi.
Şimdilerde yepyeni bir ofise taşınmış ve panjurlarını aksel sarısı
olarak seçmiştir. İlerleyen yıllarda 123'ten başka projelere de albüm
yapmayı hedeflemektedir."

istanbul
"Yaşadığımız yer. bir yere gitmişsek geri döndüğümüz yer. Buluştuğumuz
yer. Dışına çıktıkça huzur bulduğumuz, sonra da tam göbeğine geri
kaçtığımız garip ve çarpık şehir."

havuz
"İçi boşsa tercih ettiğimiz, yüzeyine halılarımızı atıp üzerine
enstrumanlarımızı koyduğumuz, eşimizi dostumuzu çağırıp ta içinde
konser verdiğimiz alan. Eğer suyla doluysa içinde yüzülebilir de."

atkı
(grubun internet sitesinde aksel'in rengarenk atkılarından edinmek mümkün)
"Aksel'in takıntılarından. Rengarenk atkılarla dolu çantası vardır
aksel'in. Her gün başka bir renk sarar boynuna. Belki tshirt'le gezer,
ama atkısı eksik değildir. "

balina
"Aksel'in sırtına bindiği, aslen arve'nin aşık olduğu, adı anja olan,
en büyük memeli."

caz
"Sigara dumanı, kara adamlar, toz."

arve henriksen
("arve"ye konuk olan Norveçli müzisyen)
"Bizim için fareli köyün kavalcısı. Dünyadaki en güzel nefesi üfleyen
kısa boylu beş çocuklu adam. Yeni arkadaşımız."

senfoni orkestrası
"Dünyanın tüm senfonileriyle çalabilmek isteriz bir gün. Daha güçlü bir
duygu yok, sahneye çıkmadan önceki mide bulantısı ve heyecanı dünyada
başka hiçbir şeyle denk değildir."

post rock
"Çok az bildiğimiz bir tür aslında. Yaptığımız en post rock şey 'post
burak' isimli şarkımız. Anja albümünde yayınlanacak. Daha çok var
kısaca post rock'a varmamıza."

mp3
"192 kps'den aşağısının yüzüne bakmayız. Yeni parçalar yapmışsak
birbirimize mp3 formatında göndeririz, kolay olsun diye, onun
haricinde pek ihtiyacımız olmaz mp3'e."

123 - Grass

-- Kim bu Onor Bumbum?

2011-01-16T22:52:00.000+02:00

Touch İstanbul Ocak Sayısından

Onu "2 Curlies" veya "The Bananas"la gerçekleştirdiği canlı performanslarından, memleketin neredeyse tüm kalburüstü müzik yarışmalarında aldığı çok sayıda takdirnameden ya da uzun süredir internet dünyasına sunduğu şarkılarından hatırlıyor olabilirsiniz. Yok eğer hala "ben pek hatırlayamadım kendisini" diyorsanız; Onur Bumbum'un minimal elektronik altyapılar üzerine kat üstüne kat çıktığı dingin ve duygusal müziğiyle tanışmak için artık yepyeni bir bahaneniz var. 7 yıllık birikimin kısa bir özeti mahiyetindeki 10 adet şarkıdan oluşan ilk Onor Bumbum albümü "Diyorum ki" müzik ihtiva eden ürünlerin bulunduğu o malum raflarda, şarkıların tadımlık dozlarıysa www.onorbumbum.com adresinde hazır bekliyor.

-- Bir 2010 derleme toparlaması

2010-12-27T13:46:00.001+02:00

Hiçbir zaman kişisel yıl sonu değerlendirmeleri, uzun uzun en iyi'ler listeleri yapmayı beceremedim. Ama bu sene inat ettim, niyet ettim aldım soluğu last.fm'de. Madem last.fm hiç üşenmeden mp3 formatında dinlediğim her şeyin kaydını tutuyor, o zaman son 12 ayda hangi albümlere en çok kulak kabartılmış o söylesin istedim. Hafif bir derleme toparlamayla ortaya şöyle bir liste çıktı. Bazı albümlerin bu "ilk 25" arasında yer almasına ben bizzat kendim de epey hayret ettim doğrusu. Ama last.fm diyorsa dinlemişimdir. İtiraz yok.

1. Midlake – The Courage Of Others
2. Tom Petty & The Heartbreakers – Mojo
3. Arcade Fire – The Suburbs

4. Blitzen Trapper – Destroyer of the Void
5. Band of Horses – Infinite Arms
6. Massive Attack – Heligoland
7. The Influence – Falling Objects
8. Tindersticks – Falling Down A Mountain
9. Tom McRae – The Alphabet Of Hurricanes
10. Vampire Weekend – Contra
11. Adam Green – Minor Love
12. Stone Temple Pilots – Stone Temple Pilots
13. Slash – Slash
14. Mason Jennings – The Flood
15. Iron Maiden – The Final Frontier
16. Alkaline Trio – This Addiction
17. The Classic Crime – Vagabonds
18. Alter Bridge – AB III
19. Kings of Leon – Come Around Sundown
20. The Gracious Few – The Gracious Few
21. Avenged Sevenfold – Nightmare
22. Frank Hannon – Gypsy Highway
23. Ratt – Infestation
24. Eels – Tomorrow Morning
25. These New Puritans – Hidden

-- Kim bu Nicki Minaj?

2010-12-25T13:56:00.000+02:00

26 yaşında Nicki Minaj.
Rengarenk saçları ve abartılı Barbie kostümleriyle hemen dikkat çekiyor. Uzun süredir Mariah Carey, Usher, Sean Kingston ve Christina Aguilera gibi yıldızların hit single'larının featuring hanesinde rastlıyorduk adına. Son bir ayrdır da ilk albümü "Pink Friday" ve arkasına aldığı ünlü ordusuyla her taşın altından onun ismi çıkıyor.

Billboard ona "Hip-hop'un first lady'si" diyor mesela

Nicki'yi ilk olarak hapishane kuşu Lil' Wayne'in keşfediyor, ardından isim değiştirme şampiyonu Sean "Diddy" Combs kendisinin menajerliğini üstleniyor. Billboard'un rap listesinde bir numaraya kurulabilen ilk kadın mc o oluyor. Black Eyed Peas'in Will.i.am'inden Eminem'e, Rihanna'dan Drake ve hatta Kanye West'e müzik dünyasının en popüler isimleri onunla çalışmak için sıraya giriyor, albümünde yer almaktan çekinmiyor. Cinsel kimlikler konusunda ettiği kelamlarla "yeni bir Lady Gaga!" dedirtiyor. Nurtopu gibi bir fenomen mi doğuyor cevabını hep beraber bekleyip göreceğiz. Ama evet, nedir durum diye sorarsanız; tüm alametler o yönde.

Rolling Stone altta kalır mı? Onlar da "Hip-hop'un yeni kraliçesi" ünvanını uygun görmüş

-- Bryan Ferry'nin güzelleri...

2010-12-18T13:21:00.000+02:00

Yeni albümü "Olympia"nın kapağında tüm endamıyla Kate Moss'un yer alması bize Bryan Ferry'nin Roxy Music günlerini hatırlattı. Ve tabii Roxy Music plaklarının olmazsa olmaz "kapak güzelleri"ni de. Yakışıklı Bay Ferry'nin o yıllarda bizzat kendi hayatına giren kadınlardan seçtiği bu isimler kimlermiş bir hatırlayalım, hatırlatalım istedik, ama önce...

Manet'nin Olympia'sından Kate Moss'a

1865'te ilk sergilendiğinde gayet "ahlaksız" bulunan Edouard Manet tablosu Olympia'dan ilham alınarak gerçekleştirilen kapak çekimleri için en baştan beri Ferry'nin aklında Kate Moss varmış. Ama bu defa Roxy Music günlerinin aksine tamamen "sanatsal" nedenlerle! Olympia'yı aratmayan kötü şöhreti, "femme fatale" halleri ve Ferry'e göre -ki nedense(!) içimizden bir ses kendisine bu konuda gözü kapalı güvenmemiz gerektiğini söylüyor- Marilyn Monroe'dan beri gelmiş geçmiş en göz alıcı kadın olması Kate Moss'u Ferry'nin kafasındaki "Olympia" konseptinin vazgeçilmez bir parçası haline getirmiş.
Hollywood'un en tanınmış prodüksiyon tasarımcılarından Gideon Ponte'nin elinden çıkma sette, hani şöyle bir iğne atmaya yeltensek, yere düşmesine fırsat vermeyecek kalabalık bir ekiple gerçekleştirilen fotoğraf çekimlerinde, küçük bir koruma ordusu refakatindeki mücevherler ve Fransa'dan özel olarak getirilen kostümler eşlik etmiş Moss'a.

Roxy Music (1972) Karl Stoecker'in objektifinden çıkma bir Kari-Ann Muller pozu yer alıyor ilk Roxy Music plağında. Muller aynı zamanda Mick Jagger'ın kardeşi Chris Jagger ile yaptığı evlilikle de hafızalarımızda.

For Your Pleasure (1973) Bu defa kapağı Dali'nin "ilham meleği", 70'lerin disko kraliçelerinden Amanda Lear süslüyor. Bryan Ferry ve Lear'in kısa bir süre nişanlı kaldıklarını da unutmadan söyleyelim.

Stranded (1973) Ferry'nin gönlünü kaptırdığı da söylenen o yılın Playboy güzeli Marilyn Cole var bu defa kapakta. Anlaşılan, hem bir yılda (Brian Eno'nun ayrılışına rağmen) iki albüm çıkaran Roxy Music, hem de Ferry için epey hareketli bir yıl olmuş 1973.

Country Life (1974) Ferry, Portekiz'de karşılaştığı bu iki hanımefendiden Country Life'ın kapağında yer almaları istemiş. İkna etmesi pek zor olmamış tahminimizce. Albümün çıktığı sene İspanya'dan Birleşik Devletler'e pek çok ülkede kapağı sansürlenerek raflarda yerini aldığını da ekleyelim.

Siren (1975) Jerry Hall. Mick Jagger'la yaptığı evlilikten, top modelliğinden ve hollywood maceralarından hatırlıyoruz kendisini en çok. Ama o yıllarda Bryan Ferry ile ucu nişan yüzüklerine kadar giden bir ilişkisi olduğunu biliyor muydunuz?

...touch istanbul aralık

-- Tam takım bir "Aralık reçetesi"

2010-12-13T12:03:00.000+02:00

Touch İstanbul'dan naklen yine, Aralık sayısındaki "reçete"nin tam (10'luk doz diyelim) hali...

- Adele - "Rolling In The Deep"
"Dans ettiren karanlık bir gospel" diyor Adele ikinci albümünün habercisi için.

- Lykke Li - "Get Some"
Retro ama modern, kışkırtıcı ama eğlenceli.

- Chromeo ft. La Roux - "Hot Mess"
La Roux'un sesi pek yakışıyor Chromeo'nun funky elektronikasına.

- Crystal Castles & Robert Smith - "I'm Not In Love"
Yeni bir The Cure albümüne kadar Robert Smith'in sesiyle hasret gidermek isteyenlere.

- Melis Danişmend - "Bin Doz Öfke"
Piyano eşliğinde öfkeden sakince delirmek(!) isteyenlere...

- Take That - "Flood"
Robbie Williams da yuvaya geri döndü madem...

- Bon Jovi - "What Do You Got?"
Hazır konser haberini de almışken...

- Jehan Barbur - "Hangisi Sen"
Hangisi?

- Arcade Fire - "The Suburbs"
Yönetmenliğini Spike Jonze'un yaptığı video'sunu izlediniz mi?

- TNK - "Dans Et"
"Söyle Ruhum"un melankolisinden çıkma vakti gelmişti...

-- Kaçmaz!

2010-12-11T11:38:00.001+02:00

Aralık başında ilk sayısı bayiilerde yerini alan Touch İstanbul'daki 'Kaçmaz!'ımın "extended" versiyonudur efendim...

Miles Davis - Bitches Brew - Legacy Edition (Sony)
Miles Davis'in sadece birkaç günde birbirinden afili müzisyen dostlarıyla (Chick Corea, John McLaughlin, Dave Holland, Billy Cobham... Liste uzun)stüdyoya kapanıp kaydettiği efsane albümün 2CD+DVD'lik "Legacy" versiyonu, bu eşsiz müzisyenin tam 40 yıl önce cazın sınırlarını nasıl genişlettiğine tanıklık etmemizi bir kez daha sağlıyor.

John Lennon - Signature Box (EMI)
11 CD'lik set John Lennon'ın solo kariyerine dair neredeyse her şeyi -Yoko Ono ile kaydettiği üç deneysel albüm hariç- bir arada edinmek için biçilmiş kaftan. Kayıtları elden geçirilmiş 9 Lennon albümüne ek olarak albümlerde kendilerine yer bulamayan 45'liklerden ve çeşitli "ev kayıtları"ndan oluşan iki de bonus CD mevcut sette. Evet, tam hediyelik.

Queen - The Singles Box Collection Vol. 4 (EMI)
Queen'in kariyeri boyunca piyasaya çıkarttığı 45'liklerin (single'ların da diyebiliriz arzuya göre) bir araya getirildiği serinin dördüncüsü, ağırlıklı olarak grubun son stüdyo albümü Innuendo ve Freddie Mercury'nin ölümü ardından yayınlanan "Made In Heaven"dan şarkılar ihtiva ediyor. Belki de serinin en zayıf halkası ama koleksiyon değeri yine de paha biçilmez.

-- U2 dünyasına giriş bu 5 albümden geçiyor

2010-09-05T18:33:00.000+03:00

Milliyet Sanat Ağustos sayısından

34 yıllık bir kariyere nereden başlamalı, ilk önce hangi albümlere kulak kabartmalı diyenlere…

WAR (1983)
İlk iki albümleri; “Boy” ve “October”la dipten derinden sinyallerini verdikleri politik tavırlarının 80’lerdeki tepe noktası “War” olur. Şubat 1983’te yayımlanan albümde henüz siyasi liderlerle ‘kankalık’ mertebesine ulaşmamış bir Bono söz konusudur. Bu yüzden yazdığı sözlerin ve almaya çalıştığı politik tavrın samimiyetinden kimse şüphe etmez. Bir aşk şarkısı olarak yola çıkan ama evrilerek Leh Valesa’nın Dayanışma Sendikası’na kadar uzanan sözleriyle “New Year’s Day” ve hangi ‘Kanlı Pazar’dan bahsettiğini gayet iyi bildiğimiz “Sunday Bloody Sunday” albümün iki zamana meydan okuyan (aynı zamanda yazıldıkları dönemi de belgeleyebilen) şarkısı olur.
Neden? U2 külliyatının, tartışmasız, en suya sabuna dokunan şarkıları bir arada
Tek Kusuru? Keşke “Pride (In The Name Of Love)” da bu albümde olsaydı dedirtmesi
Kıymeti bilinmemiş şarkısı: “40”

THE JOSHUA TREE (1987)

Grup, başta Daniel Lanois ve Brian Eno’lu rüya prodüksiyon takımı olmak üzere 1984 tarihli “Unforgettable Fire”ın tıkır tıkır işleyen mekanizmasını hiç bozmadan “The Joshua Tree” için tekrar çalıştırır. Amerikan rock’ının klasik şarkı yazarlarının yıllar önce koyduğu kurallara harfiyen uyarlar ama o güne kadar kendilerini akranlarından farklı kılan özelliklerinin hiçbirini kaybetmemeye de özen gösterirler. “Where The Streets Have No Name “, “I Still Haven't Found What I'm Looking For” ve “With Or Without You”… Sadece, albümün ilk 15 dakikasını kaplayan bu üç şarkı bile “The Joshua Tree”yi yere göğe sığdıramamak için yeterli. Anton Corbijn objektifinden çıkma ikonik kapak fotoğrafı da cabası.
Neden? Uçsuz bucaksız ‘sinematik’ bir deneyim.
Tek Kusuru? Ne kadar çok dinlerseniz dinleyin eskimiyor, sıkmıyor!
Kıymeti bilinmemiş şarkısı: “Mothers Of The Dissappeared”

ACHTUNG BABY (1991)

90’larla beraber müzik dünyasının yerleşik düzeninde köklü değişiklikler yaşanacağının farkına ilk varanlardan biri U2 olur. Evet, yine Brian Eno, Daniel Lanois ve Anton Corbijn’den oluşan ekip grubun yanında tam takım hazır bulunmaktadır fakat bu defa Bowie-vari bir değişimle kendini yeniden yaratan bir U2 çıkar dinleyicilerinin karşısına. Türlü prodüksiyon numarasıyla tıka basa doldurulmuş, elektronikleştirilmiş şarkılarla artık “The Joshua Tree”de varlığını hissettiren sinema perdesi yerini “Achtung Baby”de bir TV ekranlarına bırakmıştır. 20 milyona yakın insan satın aldığı albümün görsel konsepti Zoo TV turnesiyle stadyumlara da taşınır, Eylül ayında tanıklık edeceğimiz görkemli (ve teknolojik) U2 sahne tasarımlarının startı da verilmiş olur.
Neden? U2 usulü bir rock’n’roll devrimi ve tabii o malum şarkıyı ihtiva ediyor.
Tek Kusuru? ‘Bono ve gözlükleri’ fenomenini başlatması
Kıymeti bilinmemiş şarkısı: “Acrobat”

POP (1997)

“Achtung Baby” ve hemen ardından “Zooropa” ile elde avuçta ne varsa ortaya döken grubun biraz da zorlanarak, alelacele hazırladığı bir albüm olur “Pop”. 90’ların İngiliz müziğine yön veren prodüktörler Flood, Howie B ve Steve Osborne ile çalışmayı tercih ederler. Çıkan sonuç hiçbir şekilde başarısız değildir. Ama sanki ne grubun dinleyicileri değişken yapılarındaki ışık hızına ayak uydurabilmiştir ne de müzik piyasası onları bir pop grubu olarak algılamaya hazırdır. O pek klişe tabirle, biraz zamanının ötesinde bir albümdür Pop. Yine de ticari anlamda gayet başarılı olur. Ve yine bir başka görkemli U2 turnesi PopMart’a vesile olur.
Neden? Grubun en renkli ve -adı gibi- en pop albümü.
Tek Kusuru? Grubun en renkli ve –adı gibi- en pop albümü olması.
Kıymeti bilinmemiş şarkısı: “If You Wear That Velvet Dress”

ALL THAT YOU CAN’T LEAVE BEHIND (2000)

Gıcır gıcır şarkılardan oluşan bir U2 best of’u desek yeridir herhalde “All That You Can’t Leave Behind” için. U2’yu U2 yapan tüm özelliklerin tek bir CD’de toplandığı, koca bir on yılı deneyden deneye koşarak geçirdikten sonra klasik rock grubu mantığıyla hazırladıkları albüm herkesi mutlu eder, yüzleri güldürür. “Beautiful Day”, “Elevation”, “Walk On” ve “Stuck In A Moment…” gibi 4 afili hit çıkarır. Arada 7 adet Grammy ödülünü kapmayı da ihmal etmez.
Neden? Bir daha ne yazık ki bu kadar iyi bir albüm yayınlamadılar.
Tek Kusuru? “Madem böyle şarkılar yazacaktınız, ne gerek vardı ‘Zooropa’lara, ‘Pop’lara” hayıflanmalarına sebebiyet vermesi.
Kıymeti bilinmemiş şarkısı: “Wild Honey”

-- Elektronik Hücum Marşları

2010-09-04T21:07:00.000+03:00

Kafa kağıtlarında bir dörtlü olarak geçiyor ikiz kardeşler Jack ve George Burnett, Thomas Hein ve Sophie Sleigh-Johnson’dan oluşan These New Puritans. Ama aslına bakarsanız kendilerini, vokal, türlü enstrüman ve prodüksiyon görevlerinden sorumlu Jack Barnett’in tek başına yönetimde olduğu bir elektronika cumhuriyeti olarak tanımlamak daha doğru olacak. İlk albümleri Beat Pyramid’le iki yıl önce radarımıza girmişler, takibe alınmışlardı. 90’ların rave partilerini modern zamanlara taşıyan These New Puritans’ın keşiflere ve yeniliklere açık müziği tamamen Jack’in yaratıcılığının eseri.
Hatta bu liderlik öyle baskın halde ki o alışık olduğumuz birbirlerine leb demeden leblebi diyen, konuşmalarına bile gerek kalmadan müthiş uyumlu hareket eden ikiz kardeşler durumu bile İngiliz ekipte pek yok. “Genelde ben ne istersem sadece onu çalar” diyor Jack kardeşi George için. “Dediğimi harfiyen yapmaktan memnun. Ama eğer bir şeyler kötüyse bunu açıkça söylemekten de çekinmez”.
Bu yılın başında piyasaya teşrif eden ikinci albümleri Hidden ile çok katmanlı müziklerini birkaç fersah ileri taşımalarına şahit oluyoruz. Massive Attack’tan tanıyıp, sevdiğimiz şizofrenik sayıklamaları andıran bol tekrarlı (mantra misali) vokaller ve Ortadoğulu ritimlerle hemen bizim müzik kanallarımızda da baş tacı edilen ilk iki single “We Want War” ve “Attack Music” albümü oluşturan 11 şarkılık kortejin de en önde yürüyenleri. Tahtadan imal nefesli çalgılar, Japon Taiko davulları, bir çocuk korosu ve alabildiğine yaratıcı beat’ler, loop’lar, şarkı düzenlemeleri… Bunlar da Hidden’in sakladığı diğer gizli hazineler. Hem ilk dinleyişte sizi çarpan, hem de dinledikçe kendini daha da sevdiren, şarkıların ayrıntılarının nakaratları kadar dikkat çekici olduğu müzikleriyle These New Puritans, takipte kalmaktan hiç sıkılmayacağınız gruplardan. “Yepyeni bir müziğin peşindeyiz ama bunu yapalım derken de başka kimselere benzemeyeceğiz diye öyle çok da acayip deneylere girişmiyoruz.”

Billboard Türkiye Temmuz sayısından

www.myspace.com/thesenewpuritans

-- Bir podcast denemesi

2010-09-02T23:32:00.000+03:00

Bir deneme. Bir nevi ısınma turu. Muhteviyat aşağıdaki gibi:

Lights On - 'This Is My Time'
The Rumours - 'Like A Cat On A Hot Tin Roof'
White Rabbits - 'Kid On My Shoulders'
Mystery Jets - 'Serotonin'
Cloud Control - 'Gold Canary'

-- Bozmayın Çekiyorum #19

2010-08-29T01:21:00.000+03:00

The Who (Winterland Ballroom, San Franciso, 1976)

-- Placebo - Covers [EMI, 2010]

2010-08-25T12:23:00.002+03:00

2003 albümleri Sleeping With Ghosts’un ekürisi olarak snırlı sayıda Placebo dinleyicisiyle buluşan şarkılar şimdi bir kez de kendi başlarına Covers adı altında tekrar satışta. Velvet Goldmine soundtrack’inden T-Rex yadigarı glam marşı “20th Century Boy”, The Smiths cover’ı “Bigmouth Strikes Again”, Tori Amos kıskandıran Kate Bush cover’ı “Running Up That Hill” ve Sinead O’Connor’un ilk icraatlarından iç burkucu “Jackie” bu toplamanın eskimek bilmeyen güzellikleri. İlginçtir, albüm Placebo’nun eski plak şirketi Virgin/EMI tarafından gruba danışılmadan, hatta haber bile verilmeden piyasaya sürülmüş. Bu ağız tadı bozan küçük(!) ayrıntıyı görmezden gelebilenler ve daha önce mevzu bahis şarkıları herhangi bir şekilde edinememiş olanlar için kaçırılmayacak fırsat.

Billboard Türkiye'den

-- Başka türlü bir "Güzel ve Çirkin" öyküsü

2010-08-17T02:25:00.000+03:00

Yeasayer'ın Kristen Bell'e olan ilgimizi katlatan video'su 'Madder Red'

-- Bozmayın Çekiyorum #18

2010-08-17T00:26:00.000+03:00

Ella Fitzgerald, Duke Ellington ve Benny Goodman (New York, 1948)

fotoğraf: Herman Leonard

-- Bozmayın Çekiyorum #17

2010-08-16T01:32:00.000+03:00

Sylvester Stallone, Susan Anton ve Andy Warhol. Yıl 1980. (GQ dergisinden)

fotoğraf: Ron Galella/WireImage

Marina & The Diamonds - Family Jewels (Warner, 2010)

2010-08-12T16:15:00.000+03:00

Başımızın tatlı belaları, sözünü sakınmayan, kendi şarkılarını kendileri yazan genç hanımlara bir yenisi daha eklendi!
Marina Diamandis (Marina & The Diamonds kendisinin sahne ismi) de tıpkı Lilly Allen ve Katy Perry gibi ama onlardan daha az sansasyonel sözcüklerle, kafasını kurcalayan ne varsa her birini -istinasız- dile getirmekten çekinmiyor. Bir bakıyorsunuz burlesk bir kabare şarkıcısı (Amanda Palmer mi dediniz?) edasıyla, bir bakıyorsunuz tüm hayatını Kate Bush / Tori Amos albümleri arasında geçirmişcesine söylüyor şarkılarını. Arada, mesela “Obesessions” ile, Florence And The Machine’ye göz kırparken bir taraftan da örneğin “I’m Not A Robot” ile gönlünce Fever Raycilik oynuyor.
Sonuçta ne yapıp ediyor, ‘yılın en iyi albümleri” listelerine şimdiden rezervasyon yaptırmayı yeteneğinin hakkıyla beceriyor.

-- Hindi Zahra - Handmade (EMI, 2010)

2010-08-08T18:51:00.000+03:00

Fas doğumlu Hindi Zahra’nın Fransa ikametli, Londra istikametli bir hikayesi var. Yazdığı şarkılar da bu çok kültürlü yolculuğun tam da birer yansıması gibi. Peşinden epeyce plak şirketini koşturup en sonunda efsanevi caz markası Blue Note’da karar kılmış Zahra ilk albümü için. Anladığımız kadarıyla şirket de kendisine bir nevi Fransız usulü yeni Norah Jones muamelesi yapmış. Ülkemizde dinleyicisini hemen bulan o kahve (sütlü ya da sütsüz o size kalmış) eşlikçisi albümlerden biri var elimizde. “Beautiful Tango”, “Stand Up” ve “Kiss & Thrills”in başını çektiği 11 “el yapımı” beste, ışık hızıyla akıp giden modern dünyaya arada “dur!” diyebilmek, küçük bir mola verebilmek için biçilmiş kaftan.

-- ACİL SERVİS - Dur, Bekle (SWF/EMI, 2010)

2010-08-07T16:22:00.001+03:00

Nekropsi usulü bir kelam ederek başlayalım: “14 yılda bir yayınlanır”.
Değirmenlere karşı “cesurca” durabilen isimlerden biri olarak hafızalarımıza kazılı Acil Servis. Türkçe rock olur mu olmaz mı tartışmalarına “bal gibi de olur” cevabını verebilmemizi sağlayan albümlerden birini; Küçük Adam’ı dinleyeli ve “o Temmuz akşamı”nın peşine düşeli tam 14 yıl olmuş.
Şimdi nihayet bir ikinci albüm ile tekrar aramızdalar. Ertan Kızıltan’ın güçlü sesini, Emre Karabulut’un işinin ehli blues dokunuşlarını dinleyebilmek hala müthiş keyifli. Albümün geneline hakim olan duygusal, biraz sitemkar biraz da kırılgan ruh hali ancak Tango ritimli “Sarhoş” ya da Kızıltan’ın Ian Gillan’ı aratmayan çığlıklarıyla dikaktimizi hemen çeken “Geçmiş Olsun” gibi şarkılarda değişiyor. Albümün belki de en sönük anları Pentagram’ın “Sonsuz”unu fazlaca çağrıştıran vokal melodisi ve günü yakalama niyetini epeyce belli eden nakaratıyla klip şarkısı “Yanıma Gel” de yaşanıyor. En güzel anlarıysa “Aşkla İşin Olmaz” ve “Dur, bekle…”de.
Elimizde gayet iyi yazılmış, çalınmış ve kaydedilmiş, her şeyi yerli yerinde bir rock albümü var. İlgi göstermemek olmaz.

(Billboard Türkiye'den)

-- Karen Elson: Eş Durumundan Torpilli

2010-08-04T13:56:00.001+03:00

Billboard Türkiye Temmuz sayısından...

Jack White iyice proje adamı oldu çıktı. White Stripes’tan arta kalan her dakikasını yine müzik yaparak geçiriyor. Bir yandan The Kills’in güzeli Alison Mosshart’lı gotik blues grubu Dead Weathers’la yepyeni bir albümü şu günlerde tanıtmakla meşgulken bir yandan da 2005 yazında evlendiği “çocuklarının annesi” Karen Elson’un ilk solo albümünü yayımlıyor sahibi olduğu Third Man Records’tan.
Elson’un müzikli hayatı, gezici çingene kumpanyalarını anımsatan kabare grubu The Citizens Band’in şarkıcılarından biri olarak sahneye çıkmasıyla “resmen” başlıyor. Ama Elson’un sesini kullanmaktaki mahirliği esas, New York’un hareketli rock hayatının gözdelerinden Cat Power ile düet yaptığı Türkçe karşılığı “Seni Seviyorum… ben de hiç”e tekabül eden “Je t'aime... moi non plus” isimli Serge Gainsbourg klasiği sayesinde dikkatleri çekiyor. Bir yandan gitar çalıp, besteler yapan İngiliz güzel, işi “evde hali hazırda yetenekli bir de müzik adamı varken neden bir albüm kaydetmeyelim” safhasına kadar getiriyor.

Lisede kendisine takılan isme nazire yapan adıyla ilk Karen Elson albümü The Ghost Who Walks’ta Jack White hem prodüktör olarak hem de davul setinin arkasındaki müzisyen olarak hazır buluyor. Patti Smith’in oğlu, White Stripes’in diğer yarısı Meg White’ın beyi Jackson Smith ise gitarları üstlenmiş. The Citizens Band’in performanslarındaki havayı albüme de yansıtan ekip, Amerikan country / folk şarkılarını, Kurt Weill bestelerini, Velvet Underground’un Nico’lu çalışmalarını ve tabii White Stripes külliyatını bol bol anımsatan şarkılara imza atmış. Hani o tam olarak hangi yıla ait olduğunu kestiremediğimiz albümlerden birine.
İki çocuk annesi Karen Elson çıkan sonuçtan gayet memnun: “Bir model olarak hep başkalarının insafına kalan bir hayatım oldu. Hiçbir şeyi kontrol edemediğim bir hayat. Ama bir albüm kaydetmek, her şeyi kendi istediğim gibi yapabilmek benim için müthiş bir fırsattı. Benim dünyam, benim şarkılarım, benim kurallarım!”

link vermeden olmuyor malumunuz: www.karenelson.com

-- Anaïs Mitchell'in folk operası 'Hadestown'

2010-07-27T20:36:00.000+03:00

Kendi halinde yerel bir folk şarkıcısı olarak küçük çaplı bir üne sahip Anaïs Mitchell, Michael Chorney’le bir araya gelip bizim pek haberimiz olmadan bundan birkaç yıl önce Hadestown’u sahne koymuş, gayet de iyi eleştriler almış. Akabinde, bakmış böyle olmayacak, bu 'folk opera'yı biz sahnede izleme şansı olmayanlar için bir de albüm olarak kaydetmeye karar vermişler.

Yunan Mitolojisinin, iç burkan öyküsüyle akıllarda yer etmiş lirli ozanı Orfeus’unun asri zamanlara ve hatta biraz ileriye, kıyamet sonrasına, Mitchell tarafından uyarlanan hikayesini artık bir albüm sınırları dahilinde derlenip toparlanılmış haliyle dinleyebiliyoruz. Hem de Anaïs Mitchell’in kendi sesine ek olarak Ani DiFranco, Greg Brown ve Bon Iver (nam-ı diğer Justin Vernon) gibi indie ve Amerikan folk camiasının esaslı isimlerin varlığıyla.
Gücü sadeliğinde saklı, hani o bir yandan dinlenilecek bir yandan da sözleri itinayla okunacak kayıtlardan biri Anaïs Mitchell'in Hadestown albümü.

www.anaismitchell.com

-- Bozmayın Çekiyorum #16

2010-07-04T16:56:00.000+03:00

Philippe Halsman çekmiş.

-- Bozmayın Çekiyorum #15

2010-04-18T14:57:00.000+03:00

"...I spoke like a child; you destroyed me with a smile

While I was sleeping..."

-- Bozmayın Çekiyorum #14

2010-01-21T15:06:00.002+02:00

"We shall live again, we shall live"

fotoğraf: Frank Stefanko

-- 10 yılın en güzellerinden bir düzine kadarı

2010-01-05T15:23:00.003+02:00

Son bir kaç aydır her taşın altından son on yılın şöylesi böylesi listeleri çıkıyor malum. İster istemez insan benim neyim eksik demeden edemiyor. Gayet öznel, neredeyse her biri belli bir an ya da anıya isabet eden şarkılar bunlar.Boş yok gibi bir şey yani. Şimdilik bir düzine kadarını ifşa ediyor, devamını da sonradan getiririm diyorum.

- Turin Brakes - The Door http://tinysong.com/a16b

- Placebo - Commercial For Levi http://tinysong.com/7CBA

- Madrugada - Majesty http://tinysong.com/gub

- Juliette and the Licks - I Never Got to Tell You What I Wanted To http://www.youtube.com/watch?v=YWQaAM-icpE

- Feist - So Sorry http://tinysong.com/6ZLK

- Dresden Dolls -Girl Anachronism http://tinysong.com/780k

- I Am Kloot – No Direction Home http://tinysong.com/a4WG

- Ben Harper – With My Own Two Hands http://tinysong.com/chuX

- Blonde Redhead – Hated Because Of Great Qualities http://tinysong.com/9Fv6

- Beck - Already Dead http://tinysong.com/77co

- Life Of Agony - Love To Let You Down http://tinysong.com/8PU1

- Skin - Faithfulness http://tinysong.com/b7sh

-- Biraz ABBA , biraz Hallström

2009-11-05T18:20:00.004+02:00

5 Kasım '77
İngiltere 45'likler listesinin tepesinde ABBA'nın bu şarkısı bulunmaktaymış. Pop tarihi yazan dörtlünün biraz kıyıda köşede kalmış şarkılarından biri.
fizy marifetiyle dinlemek için: http://fizy.com/s/16mcq0

Şarkıyla bir dğer ilgiye mazhar nokta videosunu tanıdık bir ismin, What's Eating Gilbert Grape ve Chocolat gibi filmlerin yönetmeni Lasse Hallström'un çekmiş olması. Hallström'un ABBA'ya için çektiği pek çok videodan biri de The Name Of The Game için olan.
izlemek için: http://www.youtube.com/watch?v=rJ1L599zzSM

Hecuba "The Magic"

2009-10-26T15:14:00.002+02:00

http://myspace.com/hecubahecuba

'cool' kelimesinin sözlükteki karşılığına uymakta zorlanmayacak bir video.

-- Yolda Çay Saati

2009-10-21T12:07:00.002+03:00

21 Ekim beat kuşağının esas oğlanı Jack Kerouac'ın ölüm yıldönümü.
Akranlarını ve sonrasında gelen, dünyayı kökten değiştirmeye niyetli kuşağı dipten derinden baştan sona etkileyen yazara selam çakmadan olmazdı.
Johnny Depp sesinden kısa bir Kerouac okuması da hemen aşağıda..
http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=1158792

'Where The Wild Things Are' Film Müzikleri

2009-10-17T02:26:00.004+03:00

Where the Wild Things Are "Score"

link: http://vids.myspace.com/index.cfm?fuseaction=vids.individual&videoid=64000558
Spike Jones'un son filminin müzikleri Yeah Yeah Yeah'in güzeli Karen O ve koca bir indie rock güruhuna emanet.

-- Bozmayın Çekiyorum #13

2009-09-14T06:20:00.002+03:00

Coralie Clément "C'est la vie"

2009-09-08T08:21:00.000+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=thDU6HTaPBM&feature=player_embedded

Samara Lubelski - Road To Misfortune

2009-08-22T07:55:00.001+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=Hr2uHf7YBXQ
www.myspace.com/samaralubelski

-- Bozmayın Çekiyorum #12

2009-08-19T00:44:00.003+03:00

Denis 12'' 45'lik kapağıymış kendisi

-- Goldfrapp

2009-06-03T13:57:00.003+03:00

güzel... ama güzel :)
Seventh Tree albümünden toprak ana(!) temalıA&E'in videosu

http://www.youtube.com/watch?v=5VPyso87fZU

-- The Kills - Cheap and Cheerful

2009-06-02T05:01:00.002+03:00

garip.. ama güzel:]

http://www.youtube.com/watch?v=G6wUPCqwWI8&feature=player_embedded

-- Hırsızın Günlüğü

2009-05-23T12:16:00.002+03:00

http://hirsizingunlugu.blogspot.com

mixtapefreak utana sıkıla esefle sunar ...

-- Future Of The Left - The Hope That House Built

2009-05-16T23:40:00.003+03:00

İngiliz indiecilerin ikinci albümleri Travels with Myself And Another'dan garip ama şekli şemali tadı tuzu tam da yerli yerinde bir video:

link: http://www.youtube.com/watch?v=tAwliet2vqo

Future Of The Left @ myspace

-- (500) Days Of Summer

2009-03-31T19:23:00.003+03:00

Henüz bir gece önceki Yes Man şaşırma seansını atlatamamış bir mixtapefreak olarak şimdi de Zooey Deschanel'in yepisyeni filminin fragmanı ile bir ağır(!) darbe daha almış bulunmakta.
2009 yazında gösterime girecek filmi şimdiden "fragmanı içinde en çok hatırda kalıcı replik (memorable quote da demek olası tabi imdb.com ağzıyla konusursak)" içeren Zooey filmi olarak adlandırmak pek mantıklı geldi bendenize. Hele ki "I Love The Smiths" repliğiyle başlıyorsa..

uzun lafın kısa fragmanı olarak mixtapefreak takdim eder (500) Days Of Summer :

-- ben harper ? ben harper!

2009-03-17T08:43:00.001+02:00

ben harper yeni projesi relentless7 iş birliği ile fena gaza gelmiş rock'mış ve roll'muş !

Ben Harper & Relentless7 - Shimmer and Shine

it's a mad mad world..

2009-01-30T03:13:00.005+02:00

"...Waiting for the wine to pour
It comes strong and thin and it tastes like sin
The love we've all been in before..."

Mad World'ün Donnie Darko'dan akıllarda kalan ilk bir kaç şeyden biri olmasının ardından şarkının bu depresif ötesi versiyonunu kotaran Gary Jules'a da ilgi alak artmıştı hatırlayanlar vardır (umarım). Mixtapefreak'de bu adamın albümlerinin peşine düşenlerden. Mad World muhteviyatlı, fena halde garip ve o bir o kadar da güzel isimli albüm Trading Snakeoil For Wolftickets'ın açılışını yapan Broke Window mixtapefreak'in bir süredir ara verdiği mp3lü postlarının yenisi olsun istedim. Simon & Garfunkel'in yazmaktan gurur duyacağı kadar onların elinden çıkmış gibi tınlasa da şarkı dinler dinlemez "pozitif titreşimler" yaratmakta gayet başarılı...

gary jules - broke window

-- Bozmayın Çekiyorum #11

2009-01-10T22:52:00.002+02:00

rock n roll tarihinin en unutulmaz anlarından biri ...

## Starsailor yepisyeni şarkı

2009-01-09T21:50:00.001+02:00

gıcır gıcır ama bi yandan da her zamanki starsailor formatında kendisi..
ismi Tell Me It's Not Over

Adam & The Amethysts - Amethyst Amulet [2008]

2009-01-05T07:46:00.005+02:00

Adam & The Amethysts
Amethyst Amulet
2008
Pome Records

Islıklı melodisi eksik bir Young Folks’u andıran Stupid Ocean ile açılıyor Adam Waito’nun yönetimindeki Adam & The Amethysts’in debut albümü. Bu aralar artık fena halde aşırı yüklenmeye maruz kalan –ki özellikle de Kanada semalarından gelen müzisyenlerle- indie folk, hem retro hem modernim hem de alabildiğine akustik tınlarım tadındaki işlerin bir yenisi. Amethyst Amulet, dinleyicisini rahatlıkla bulabilecek, ince ince de içinize işleyecek kısacık (bir iki istisna dışında – mesela güzel isimli Sonic Youth Center gibi) şarkılardan oluşuyor. Adam Waito, akustik gitar ve minimal synth efektleri üzerine kah vokal prosesörleri kah Calexico-vari ekstra enstrumanlarla şarkıların kulağa basit gelen yapısını bozmadan bestelerini ağır emin adımlarla inşa etmiş. 2000’ler bu tarz albümlerle tıka basa dolu yıllar gibi gelmeye başlasa da her biri gerçekten ilgi alaka gösterince uzun süre kafanızı (ve kulağınızı) mesgul edecek albümlerle karşılaşıyoruz neyse ki. Amethyst Amulet’te “geçen yılın gözden kaçanları” listenize eklenip üç vakte kadar edinilecekler arasına girebilir.

http://www.myspace.com/theamethysts

## Brian Eno Vs. Bay Hobbit

2009-01-03T21:12:00.003+02:00

Başrollerinde Mark Wahlberg'ten Susan Sarandon ve Rachel Weisz gibi güzide isimlerin yer aldığı Bay lord of the rings Peter Jackson'ın yeni filmi için müzikler Brian Eno'ya emanet Pitchfork'un haberine göre. The Lovely Bones adını taşıyan film, Alice Sebold'un 2002 tarihli aynı adlı romanından uyarlama. Filmin "original score" unu hazırlayacağı konusunda röportajlarında kelamlar ediyor Eno lakin henüz yüzde yüz kesinleşmemiş anladığımız kadarıyla ..

## NME der ki 2008 bu 10 albümün yılıydı

2008-12-31T22:30:00.004+02:00

Yer gök yıl sonu albüm değerlendirmeleri, listeleriyle dolup taşıyor malum.
Britanya topraklarının yıllara meydan okuyan dergisi NME (hatta kendini "çevrimiçi" dünyaya sanırım en iyi adapte eden dergi kendileri) 2008'in ilk 10 olmazsa olmaz albümünü belirlemiş.

1. MGMT – Oracular Spectacular
2. TV On The Radio – Dear Science
3. Glasvegas - Glasvegas
4. Vampire Weekend – Vampire Weekend
5. Foals – Antidotes
6. Metronomy – Nights Out
7. Santogold – Santogold
8. Mystery Jets – 21
9. Kings Of Leon – Only By The Night
10. Friendly Fires – Friendly Fires

-- Bozmayın Çekiyorum #10

2008-12-31T22:14:00.002+02:00

janis joplin
( PA Photos arşivinden NME sayesinde bulundu)

dene demedi deme #01 .:The Secret History:.

2008-12-21T11:38:00.005+02:00

2005'te miyadını dolduran My Favorite'in Michael Grace'inden birkaç eski grup arkadaşını da yanına katarak ortaya çıkardığı yepisyeni müzikler..

http://www.myspace.com/friendsofthesecrethistory myspace adresleri ... bir kulak vermek isteyenler için. Yok ben üşendim şimdi myspace profili yüklemeleriyle uğrasamıyacağım diyenler buyursun burdan yaksın.

- care for some whiskey?

2008-12-21T11:15:00.002+02:00

Care for some whiskey? [Official Music Video]

http://www.myspace.com/mynameisleerone

.. don't you know, love can kill anyone

2008-12-20T17:16:00.003+02:00

bayan cardigan'ın bos zaman projesi uzun aradan sonra yeni bir albume meyletmiş ..

there's a song playing..

2008-11-11T14:39:00.000+02:00

the wild ones - suede

-- indielber #3

2008-11-01T00:02:00.003+02:00

Cameron Crowe'un almost famous'u ile hostes olmak için evden kaçan abla olarak dikkatimizi celbeden Zooey Deschanel, hali hazırda M. Ward'la She& Him adı altında bir de albüm yayınlamış, Jenny Lewis'in yepisyeni albümü Acid Tongue'da bolca konuk vokalistlik yapmış çiçeği burnunda bir indie-rock star adayı ..

-- Bozmayın Çekiyorum #9

2008-10-09T23:43:00.005+03:00

Deep Purple 1971
ian gillan'ın pabuçlarına dikkat çekmeden olamayacak sanırım :)

-- Kaiser Chiefs yeni video + gelmiş geçmiş en eglenceli iki video (bi nevi bayram special )

2008-09-30T21:11:00.003+03:00

kaiser chiefs yepisyeni albüm off with their head'in ilk videosu ile şaşırttı bendenizi, buyrun siz de şaşırın... bu arada söylemeden edemeyeceğim, bu kadar suya sabuna dokunmuyor gibi görünüp hem sahnede hem de şarkı sözleriyle bu kadar punk referanslarına sahip kaç grup var merak ediyorum...

Kaiser Chiefs - Never Miss A Beat

bunlar da bayram ekstraları:

Kaiser Chiefs - Everyday I Love You Less and Less

ve hala nasıl yaptıklarına akıl sır erdiremediğim video..

OK GO

-- semi naked in somebody else's room

2008-09-29T17:05:00.006+03:00

"..If fashion is your trade,
then when you're naked,
I guess you must be unemployed..."

Jarvis Cocker ne bir daha 95 tarihli Different Class'ın muhteviyatını oluşturan şarkılar gibi şarkılar yazabildi ne de Pulp bir daha öyle bir başarıyı elde edebildi. Albümün iki göz kamaştırıcı devasa hiti Common People ve Disco 2000'un arkasında, karanlık kuytu bir köşede kalmış gibi gelse de yıllar sonra hala ilk dinlediğinizdeki iç burkan tesiri gösterebiliyor(muş) Underwear. Hatırlamak isteyenler ve merakına yenilmek isteyenler için link hemen bir satır aşağıda..

Pulp - Underwear (Different Class, 1995)

"Why don't you shut the door,
and close the curtains,
cos you're not going anywhere.
He's coming up the stairs,
and in a moment he'll want to see your underwear.
You couldn't stop it now.
There's no way to get out.
He's standing far too near.
How the hell did you get here.
Semi-naked in somebody else's room.
I'd give my whole life to see it.
Just you,
stood there,
only in your underwear"

-- Bozmayın Çekiyorum #8

2008-09-29T15:59:00.002+03:00

joey ramone & debbie harry

-- Neopolitan Dreams

2008-09-27T20:03:00.004+03:00

Lisa Mitchell - Neopolitan Dreams

oz büyücüsü, polaroid ve avustralya...
http://www.myspace.com/lisalisamitchell

-- indielber #2

2008-09-27T04:50:00.001+03:00

-- Heath Ledger sunar: Ben Harper - Morning Yearning videosu

2008-09-25T16:50:00.002+03:00

Ben Harper - Morning yearning

-- Bozmayın Çekiyorum #7

2008-09-24T16:37:00.002+03:00

fransadaki nellcote malikanesi soldan sağa anita pallenberg, keith richards, gram parsons ve sevgilisi (ve hatta rivayete göre malikaneden kovulmalarının sebebi) gretchen burrell..
bir de resmi çeken ve aynada görünen biri daha var ama o kimdir emin değilim :) mick jagger olabilir gibi geldi... malum exile on main street albümü bu malikanede kaydedilmiş..

-- mixtapefreak sunar "one for the indian summer vol. I"

2008-09-23T00:13:00.006+03:00

Madem karışık kaset özlemini, ihtiyacını ve alışkanlığını mecburen mecburiyetten mp3lerle karşılamaya çalıştığını iddia eden bir blog burası (evet öyle yoksa şüpheniz mi var?) işte ilk "mixtape" ve muhteviyatı..

indirmek için tıklayın

Mixtapefreak presents... One for the Indian Summer Vol. I

01. Hefner - The Hymn For The Cigarettes
(Fidelity Wars, 1999)
02. The Auteurs - Show Girl
(New Wave, 1993)
03. The Afghan Whigs - Going To Town
(Black Love, 1996)
04. Living Colour - Flying
(Collideoscope, 2003)
05. dEUS - Little Arithmetics
(In A Bar, Under The Sea, 1996)
06. Gene - Where Are They Now?
(1997, Drawn To The Deep End)
07. Furlined - Telephone Box
(Love Comes In Canisters, 2008)
08. 16 horsepower - Sinnerman
(Folklore, 2002)
09. Lindsay Buckingham - Shut Us Down
(Under the Skin, 2006)
10. Beth Orton - She Cries Your Name
(Trailer Park, 1996)
11. Madrugada - Majesty
(Grit, 2002)
12. Moriarty - Private Lily
(Gee Whiz But This Is A Lonesome Town, 2007)
13. Israel Kamakawiwo'ole - Over The Rainbow/ What A Wonderful World
(Facing Future, 1993)

-- The Cardigans are back in town

2008-09-21T21:02:00.004+03:00

İsveç'in cici pop şarkıları yazma uzmanları vakti zamanında, 94-95 gibi diyelim, ilginç cover versiyonlarla kendilerini hafife alanları şaşırtıp duruyorlardı. Malumunuz kim bekler ki bu şirin(!) insanlardan Sabbath Bloody Sabbath veya Mr. Crowley kaydetmelerini?
95 tarihli Life albümlerinden çıkan 45'liklerden birinin, Hey! Get Out Of My Way'in arka yüzünde bu sefer de Phil Lynott' a selam çakıyorlar ve Boys Are Back In Town'u diskografilerine dahil ediyorlar.
buyrun burdan dinleyin:

The Cardigans - The Boys Are Back In Town (1995,Trampolene)

-- Bozmayın Çekiyorum #6

2008-09-20T20:06:00.005+03:00

mick jagger & marianne faithfull

-- Fleet Foxes - White Winter Hymnal

2008-09-20T19:26:00.000+03:00

Fleet Foxes - White WInter Hymnal
Uploaded by Cooperative-Music

## Belle And Sebastian'dan BBC sessions derlemesi

2008-09-19T17:39:00.003+03:00

Siber bootleg alemlerinde çok da hummalı arama tarama eylemlerine girişmeden bulabileceğiniz BBC kayıtları, şimdi derli toplu bir halde grup tarafından resmen yayınlanıyor. Kasım ayında piyasada olacak derlemede efsane John Peel'in programı için kaydedilen performansların yanı sıra epey yüklüce bir içerik mevcut. Duble disklik BBC Sessions derlemesinin muhteviyatı iççin tıklayın.

## hawai'den akbank reklamına

2008-09-18T23:25:00.002+03:00

tv'de sık sık bu aralar bir reklam filminin artık yapamadıklarını yapma zamanı telkinlerine maruz kalıyoruz malum. pek güzel bir reklam filmi kabul ama hani hayat boyu niyetlendiklerimizi yapmamızı sağlayacak kudret cüzdanımıza dahil olacak yeni bri kredi kartı olmasa gerek ..

gelelim esas mevzumuza reklam filminin fonunda pek hoş meleksi bir over the rainbow versiyonu dipten derinden içinize işlemekte.. şarkı hawai'li Israel Kamakawiwo'ole'nin ukelelesi ile kaydettiği bir over the rainbow/what a wonderful world medleyi..
evde de dinlemek isterim ben bu enfes versiyonu derseniz buyrun link hemen aşağıda..

Israel Kamakawiwo'ole - Somewhere Over The Rainbow"/What a Wonderful World (Facing Future, 1993)

-- indielber #1

2008-09-18T22:23:00.002+03:00

-- Bozmayın Çekiyorum #5

2008-09-17T02:27:00.002+03:00

Rick Wright anısına diyelim ...

2008-09-16T21:28:00.001+03:00

Pink Floyd - Us and them (live)
Uploaded by

## Ra Ra Riot'dan polis kulübüne destek

2008-09-16T01:44:00.003+03:00

Geçtiğimiz Nisan'da debut albümleri Elephant Shell ile arzı endam eden kanadalı quartet Tokyo Police Club'in, remikslerle arası hiç de fena değil. Juno'yu da New York'lu yeni indie rock gözdeleri Ra Ra Riot'a teslim etmekten çekinmemişler.

dinlemek için tıklayın:
Tokyo Police Club - Juno (Ra Ra Riot Remix)

## MGMT için , ufukta olası bir Chemical Brothers işbirliği görünüyor

2008-09-16T01:26:00.004+03:00

Oracular Specular'ın takipçisi yepisyeni albümlerinin muhtemelen duble cd olacağını açıklayan janti ikili bir yandan da geçtiğimiz aylarda bir en iyiler toplaması yayınlayan Chemical Brothers ile yoğun bir elektronik posta trafiği içinde olduklarını ve ufukta bir işbirliğinin söz konusu olduğunu söylüyor. Bu arada tüm bu fikirlerden ilerleyen günlerde sıkılıp vazgeçme ihtimallerinin olduğunu da eklemeyi ihmal etmiyor MGMT'nin yarısı Ben Goldwasser.
Hatırlatmakta fayda var iklinin Oracular Specular'la işi henüz bitmemiş olacak ki 13 Ekim'de albümden bir yeni single daha çıkartıyorlar. Rolling Stone dergisinin 2008'de takipte kalınası 10 gruptan biri olan MGMT'nin yeni 45'liğinin adı "Kids".

koala diyarından 80'lere selam

2008-09-11T15:47:00.008+03:00

Alphaville'in 1984 doğumlu ilk longplayinden banu alkan'ın favorisi big in japan ve mixtapefreakin gözdesi sounds like a melody ile beraber 45'lik olarak yayınlanan forever young, bu sefer de avustralyalı gençler(!) Youth Group'un ilgisini çekmiş. Bu sefer de dedik amam grubun şarkıyı ihtiva eden albümleri casino twilight dogs'u yayınlama tarihi 2006.

Youth Group - Forever Young (2006, Ivy league Records)

videosunu da izlemek isterim diyenlere:

Youth Group - Forever Young
Uploaded by tdao3

funky cold medina

2008-09-11T15:19:00.000+03:00

Tone Loc - Funky Cold Medina
Uploaded by simoe-nsg361

-- bozmayın çekiyorum #4

2008-09-11T15:06:00.004+03:00

Pink Floyd @ Pompei

so sorry ..

2008-07-26T05:56:00.003+03:00

Feist, evet şu Broken Social Scene'deki Feist, üçüncü "kendi başıma yaptım" albümü The Reminder'ı öyle bir şarkıyla açıyor ki dinleyen pişman dinlemeyen bin pişman.
buyrun burdan pişman olun..

-- Bloomsbury People [1970]

2008-06-07T04:03:00.003+03:00

Bloomsbury People - Bloomsbury People [1970]
buyrun burdan yakın..

-- bozmayın çekiyorum # 3

2008-06-03T18:01:00.003+03:00

Jimi Hendrix (1969)
bir bootleg album kapağı olarak da kullanılan bu fotografta
hendrix'in yüz ifadesine ayrıca dikkat

-- Vietnam Veterans - Catfish Eyes and Tales [1987]

2008-05-22T16:19:00.004+03:00

60'ların ikinci yarısının meşhur bilinç ve algı deneylerine güzelleme yapan -fena halde- underground bir dizi grup çıkmış ortaya 80'li yıllarda. Bir nevi yeni psychedelic dönem... Meşhur kayıp albümler cenneti blogu lost-in-tyme arşivlerinde denk geldiğimi Vietnam Veterans'da böylesi gruplardan. Tam anlamıyla garage-band mantığında ve tınısında bir albüm Catfish Eyes and Tales, hani şu dinlediğinizde hangi yıla, döneme ve hatta ülkeye ait olduğunu kestiremediğiniz plaklardan.

buyrun burdan yakın

-- moe. - Sticks & Stones [ 2008]

2008-05-21T10:18:00.008+03:00

"..all roads lead to home.."
Moe. (ya da onların yazılmasını tercih ettikleri şekliyle moe.) New England'da bir kilisede kaydetmiş 2008 albümlerini. Bizim topraklarımızda pek bulunması muhtemel olmaması sebebiyle hazır böylesi yeme de [uzan] yanında yat kıvamındaki bir albümü burdan paylaşmak istedim.
Sticks & Stones, Conviction Song ve September gibi sizi duygusal buhranlara gark edicek şarkılardan, Deep This Time gibi ticari rock radyolarının gözde şarkı formlarına uygun işlere kadar, ruh sahibi, incelikli ve americana diyarlarına 40 dakikalık bir tek-gidiş seyahat (tabi uçsuz bucaksız otobanlarda yol almak, kısa kirli ve yağlı benzinliklerde mola vermek şartıyla) vaad ediyor.
Dediklerim bir miktar da olsa meraklanma haline sebebiyet verdiyse..
buyrun burdan yakın